jaukjeybanner

កម្លាំង​សាសនា​ធ្វើ​ឲ្យ​សង្គម​ជាតិ​រុងរឿង​នៅសម័យ​អង្គរ

សាសនា​ប្រៀប​ដូច​ជា​កង់​ម្ខាង​និង​ការ​ដឹកនាំ​រដ្ឋ​ក៏ដូច​ជា​កង់​ម្ខាង​ទៀត​នៃ​រថ​ដែល​បើក​បរ​ទៅ​មុខ​ឬ វិល​ស្រប​គ្នា​នៃ​ចក្រ​ទាំងពីរ មានដំណើរ​ការ​ល្អ​ ដោយ​មិន​អាច​វិល​ទៅមុខ​តាមរយៈ​កង់​តែ​ម្ខាង​នោះទេ។ យ៉ាង​ណា​មិញ​នៅ​សម័យ​អង្គរ​ដែល​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បាន​កត់ត្រា​ព្រមទាំងមាន​ភស្តុតាង​ជាក់ស្តែង​នៃការ​​រីកចម្រើន​ បន្សល់​ទុក​មក​ទល់​នឹង​បច្ចុប្បន្ន​គឺ មរតក​វប្បធម៌​នៃសាសនា​តែម្តង។ មិនថា​តែ​ត្រឹម​សម័យ​អង្គរ​នោះទេ​គឺ​ទាំង​សម័យ​ចេនឡា និង​បន្ត​តាំងពីសម័យ​អាណាចក្រ​នគរភ្នំ​មក​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​បានបន្សល់​ទុកនូវ​កេរ​មរតក​ខាងសាសនា​ជាច្រើន​ចាក់​ឫស​ក្នុង​សង្គមខ្មែរ​ដែលបានបង្ហាញ​រូប​ភាពពិតមកទល់​ពេលនេះ។ មរតកវប្បធម៌ទាំងនោះមាន​ដូចជា​ប្រាង្គប្រាសាទ​ ក្បាច់​ចម្លាក់​បដិមា ទេវរូប​ និង ទេវ​កថា​ នានា​យ៉ាង​ច្រើន​ដែលដូនតា​ខ្មែរ​បាន​តម្កល់​ទុក​ជាចំណង​ដៃ​ដល់​កូនចៅ​ខ្មែរ​គ្រប់​ជំនាន់​សិក្សា​ស្វែង​យល់​ អំពី​ចំណេះដឹង​និងការ​ច្នៃប្រឌិត​ របស់​បុព្វ​បុរស​។

ជា​ពិសេស​ឲ្យកូនចៅ​គ្រប់ជំនាន់​បាន​ដឹងនូវ វត្ថុ​បំណង​របស់​ដូនតា​អំពី​ជំនឿ​ទៅលើ​សាសនា​តែម្តង។ ទន្ទឹម​នេះផងដែរ ក៏គេ​បានដឹងថា ជំនឿ​ខាង​សាសនាជា​ជំនឿ​នៅក្នុង​ការ​គ្រប់​គ្រង​រដ្ឋដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ ហើយ​ដែលព្រះ​អង្គមាន​ការ​គាំទ្រ​និង​ទ្រទ្រង់​សាសនា​ យ៉ាង​មោះមុត ស្រប​ទៅតាម​ឆន្ទៈ​របស់​ប្រជាពល​រដ្ឋ​ពិតប្រាកដ។ ជា​ពិសេស​សំណង់​នៃ​ប្រាង្គប្រាសាទទាំង​អស់​នោះ​សុទ្ធ​សឹង​បង្ហាញ​ឲ្យ​ដឹងថា​ជាការ​ឧទ្ទិស​ថ្វាយ​ខាង​ព្រហ្ម​ញ្ញសាសនា​ និង​ខាងពុទ្ធ​សាសនា​ដែល​ប្រាង្គប្រាសាទ​ទាំងនោះ​គេចាត់​ទុក​ជាលំនៅ​ដ្ឋាន​ព្រះ​អាទិទេពឬជា​ព្រះវិហារតម្កល់​ព្រះពុទ្ធ​ប្ប​ដិមា​ និង​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ជាដើម។ បន្ទាប់​ទៅនេះ​យើង​នឹង​បង្ហាញ​តែប្រាសាទ​២កន្លែង​ទេ​ដែល​បានបញ្ជាក់អំពី​កម្លាំង​មហា សាមគ្គីផ្ទៃ​ក្នុងរបស់​ជាតិ​ដ៏​រឹងមាំលើស​សម័យ​ណាៗ​ទាំង​អស់​គឺប្រាសាទបាយ័ននិងប្រាសាទ​នាគព័ន្ធក្នុងរជ្ជកាល​ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។

ចំពោះ​ការ​ទាក់​ទាញ ភ្ញៀវ​ ទស្សនា​ប្រាសាទ​បាយ័ន​ និងប្រសាទ​នាគព័ន្ធ​គេតែងយល់​ថាពិតជា​មានរូប​ភាពជាក់ស្តែងដែលជាឧត្តមគតិបុព្វបុរស​ទាញចេញពី​ទេវកថាមហា​បេសកម្មកូរសមុទ្ទទឹកដោះ​តែម្តង។ ដ្បិត​ទេវ កថានោះ​គេធ្លាប់​ឃើញ​តែ​តាម​ក្បាច់​ចម្លាក់​ថ្ម ជា​ផ្ទាំង​តូច​និង​ឃើញ​ចម្លាក់​ដ៏​ធំ​វែង​នៅ​ជញ្ជាំង​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត​ប៉ែកខាង​កើត​ចំហៀង​ខាង​ត្បូង។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​រូបភាពពិត​និង​មានការ​បង្កប់នូវ​ប្រស្នា​អំពី​ការ​កូរសមុទ្ទ​នោះ​ដែរ​ ដូចជា​ចម្លាក់​យក្ស​និងទេវតា​ទាញ​ព្រ័ត្រ​នៅខាង​មុខ​ខ្លោង​ទ្វារ​ ប្រាសាទ​អង្គរធំ។ បាន​សេចក្តី​ថា បុព្វបុរស​បាន​ចាត់ទុកប្រាង្គ​កណ្តាលនៃ​ប្រាសាទបាយ័នជាភ្នំ​មន្ទរៈ តម្កល់​លើ​អណ្តើកកុម៌ៈ​ ហើយ​ដែលប្រាង្គ​ប្រាសាទ​នោះ​តម្កល់​ព្រះពុទ្ធ​រូប​ប្រៀបបាននឹង​ទឹក​អម្រឹត​នៃ​មនុស្ស​ជាតិ​ដើម្បី​ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​ឋានបរមសុខ។ ចំណែក​ឯប្រាសាទ​នាគព័ន្ធ​វិញ​នោះ​តាមរយៈ​នាគមួយ​គូ​ឆ្វាយ​កង​ជារង្វេល​ធ្វើ​ជា​កំណល់​នៃ​ប្រាង្គប្រាសាទ​នោះ​បានឧទ្ទិស​ថ្វាយ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា ដែល​គេឃើញ​បដិមា​ព្រះពោធិសត្វ​​លោកេស្វរៈ​ ជាអ្នក​ទ្រទ្រង់​និង​ថែរក្សា​ប្រាសាទ។ ចំណែក​ឯទឹក​មន្ត​ដែល​ហូរ​ចេញ​តាម​ទិស​ទាំង​៤​នោះ​ហើយ​ដែល​គេ​ប្រៀប​ប្រដូច​ជាទឹក​អម្រឹត។ សរុប​សេចក្តី​មក​ទស្សនៈ​សំយោគ​នៃ​សាសនា​ធំ​ទាំងពីរ​បាន​រួបរួម​បញ្ចូលក្នុង​សំណាក់​វប្បធម៌​នៃ​ប្រាសាទ​បាយ័ន​ និងប្រាសាទ​ នាគព័ន្ធ​នោះ​ជាសក្ខីភាព​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​យ៉ាងឥត​ប្រកែក​បានថា​ជាកម្លាំង​មហា​សាមគ្គី​ភាព​ក្នុងសង្គម​ខ្មែរ​ដ៏រឹងមាំ។ បាន​សេចក្តីថា សាសនា​ផ្តល់​កម្លាំង​ដល់​រដ្ឋ​ និង រដ្ឋ​ផ្តល់​កម្លាំង​ដល់សាសនា​ក្នុងការ​ធានាបាន​អំពី​វឌ្ឍនភាព​និងវិបុលភាព​សង្គមដ៏ប្រើសើរ៕ 

អត្ថបទផ្សេងៗ

ថ្ងៃនេះ
ម្សិលមិញ
សរុប
2056
1621
4530936