jaukjeybanner

II លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន

វគ្គ៤ សម្រុកចូលដើម្បីកំទេចឈិន


ចាងហាន ក្រោយពីបានកំទេចទ័ព ស៊ានលាង កើតក្តីធ្វេសប្រហែស គិតថាប្រទេស ឈូពីនេះទៅ គ្មានអ្វីត្រូវបារម្មណ៏ទៀតទេ។ តមក ចាងស៊ាន លើកទ័ព ឆ្លងស្ទឹង ហួងហឺ វាយប្រទេសចាវ។ ឆ្លៀតយកពេលដែល ស្មារតីពលទាហាន ពុះកញ្រ្ជោល គាត់សម្លាប់បានមេក្រុមបះបោរ ហើយជាថ្មីម្តងទៀតទទួលបាន ជោគជ័យធំ។ ខណៈនេះប្រទេសចាវគ្រាប់គ្រងដោយចាវយាក។ នគរឈិនចាត់ឲ្យវង់លី ឡោមព័ទ្ធចាវយាក នៅក្រុងឈីលុះ ដោយកងទ័ពយ៉ាង ក្រាស់ក្រែល ដើម្បីប្រាបប្រាម តំបន់ ហឺបីនេះ។

អាន​បន្ត៖ II លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន

II.លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន

វគ្គ៣-​ជ្រកកោន​ និង ​ស៊ានលាង

ខែ ៧ ឆ្នាំ ២០៩ មុន​គ្រឹ​ស្ត​សករាជ​មាន​ទាហាន​រាជការ ឈិន មួយ​កង​ចំនួន​ជាង ៩០០ នាក់ ពី​ឃុំ តា​យ ជៀក ស្រុក ឈី នៃ​តំបន់​ស៊ឺ​ស៊ុយ ទៅ អ៊ី យ៉ាង ដើម្បី​បំពេញការងារ​ជូន​រាជការ។ ពួកគេ​បាន​បោះទ័ព​រង់ចាំ​រាំង​ភ្ញៀវ​នឹង​អាង​ធ្វើដំណើរ​ទៀត ។ មិន​នឹកស្មាន​សោះ​មេឃ​ចេះតែ​ភ្លៀង​ដូច​ហែក​មេឃ​មិន​ព្រម​រាំង​សោះ​ធ្វើឱ្យ​ទាហាន​មិនអាច​ទៅមុខ​បាន។ ដោយ​កាល​កំណត់​​ជិត​ផុត​ទើប​ពួក​ទាហាន​ភិតភ័យ​យ៉ាងខ្លាំង ត្បិត​បើ​ផុតកំណត់​ពួកគេ​នឹងត្រូវ​ប្រហារជីវិត។

ក្នុងចំណោម​ទាហាន​មាន ឈិន សាំង និង អ៊ូ​គ័ង ពួកគេ​ពិគ្រោះគ្នា​ថា​សម្លាប់​មេបញ្ជាការ​ហើយ​ងើបឡើង​តស៊ូ​តែម្តង។ ឈិន សាំង​លើកខ្លួន​ជា​ស្តេច​យកឈ្មោះ​ថា ចាង ឈូ ទង្វើ​នេះ​មិន​ខុស​អី​ពពក​ខ្មៅ​កកកុញ​យូរថ្ងៃ​ហើយ​ឥឡូវ​ចាប់ផ្តើម​ក្លាយជា​ភ្លៀង និង ព្យុះ។

គ្រាប់​តែ​រាស្ត្រសាមញ្ញ​ពីរ​នាក់​នេះ​សោះ តែ​ហ៊ាន​ងើបឡើង​តស៊ូ​បង្កើត​រដ្ឋអំណាច។ នេះ​មិន​ខុស​អី​ពី​ការ​គប់​ដុំថ្ម​ចូល​ទន្លេ​ជ្រៅ​ទេ ខាងលើ​នឹងធឹង​តែ​បាត​ទឹក​រង្គើ​រញ្ជួយ។ អាស្រ័យ​ដោយ​ពួកគេ​ត្រូវការ​រស់​ក្នុ​ពិភព​ស្លាប់ បូកផ្សំ​ដោយ​ផែនការ​ច្បាស់លាស់ ទើប​កង​ទាហាន​នេះ​ទៅដល់​ណា​ឈ្នះ​ដល់​នោះ។ ពួកគេ​ដណ្តើម​ទារ​ក្រុង​បន្តបន្ទាប់​ដល់​ទៅ ៦ តំបន់ តា​យ​ជៀក ស្រុក​ឈី។

ព័ត៌មាន​ពី ឈិន សាំង ងើបឡើង​តស៊ូ​លេចឮ​ខ្ទរខ្ទា​យ៉ាង​រហ័ស​ទន្ទឹមនឹង​រាស្ត្រ​កំពុង​ស្អប់​មន្ត្រីរាជកា​ឈិន ផង​នោះ ទើប​រាស្ត្រ​គាំទ្រ​ចលនា​តស៊ូ​យ៉ាងសកម្ម។ នៅ​តំបន់​ខាងត្បូង ឈៀង ខាងកើត​នៃ​អតីត​នគរ​ឈូ មាន​អ្នក​ស្រុកភូមិ​រាប់ពាន់នាក់​ប្រមូល​ផ្តុំគ្នា​រះ​បោរ​ប្រឆាំង​ឈិន​ដែរ។

ចៅហ្វាយស្រុក ប៉ាយ កើតក្តី​ភិតភ័យ​ជាង​អនេក​នេ​ក ត្បិត​មិនដឹងថា​ថ្ងៃ​ណាមួយ​អ្នកស្រុក​ក្នុង​កន្លែង​របស់ខ្លួន​ងើប​តស៊ូ ក្បាល​របស់​យើង​ពិតជា​រក្សា​ឱ្យ​គង់​លើក​ណាស់ ទើប​ចង់​ងើបឡើង​បះបោរ​ប្រឆាំង​រាជការ ឈិន ដូច ឈិន សាំង។ ចៅហ្វាយស្រុក​រួប​នេះ​ស្កាត់​ជួប ស៊ា​វ ហឺ និង ឆាវ សាំ ពិភាក្សា។ ស៊ា​វ ហឺ និង ឆាវ សាំ តប :

-លោក​ជាម​ន្ត្រី​មូលដ្ឋាន​របស់​នគរ ឈិន ឥឡូវ​ងើបឡើង​ដឹកនាំ​ចលនា​ប្រឆាំង ឈិន ក្រែង​អ្នកស្រុក​មិន​ស្តាប់​តាម​បញ្ជា​ដឹកនាំ​របស់លោក។ យើង​គួរ​កោះហៅ​អ្នក​ភៀសខ្លួន​ចេញពី​ស្រុក​ទៅ​តស៊ូ​ទាំង​អម្បាល​មាណ​ត្រឡប់មកវិញ ធ្វើ​អ​ញ្ជឹ​ង​អ្នកស្រុក អ្នកភូមិ​ពិតជា​ស្តាប់​តាម​បញ្ជា​លោក។

ចៅហ្វាយស្រុក​ស្តាប់ទៅ​ទំនង​ហេតុផល ទើប​បញ្ជា​ឱ្យ​ប្អូនថ្លៃ លី​ជី(លី​ជី ជា​ប្រពន្ធ​លាវ ប៉ាង) គឺ​ផាន់ ខ្វា​យ ទៅ​ហៅ​លាវ ប៉ាង​ត្រលប់​មកវិញ។ ត្រា​នេះ លា​ប៉ាង កំពុង​លាក់ខ្លួន​នៅ ម៉ាង សាន និង ថា​ង សាន ជាមួយ​បរិវារ​ប៉ុន្មាន​រយ​នាក់។

វេលា​ដែល​លាវ​ប៉ាង​នាំ​បរិវារ​ត្រឡប់មក​ក្រុង ប៉ាយ វិញ​ចៅ​ហ្វា​ស្រុក ប៉ាយ បែរជា​ប្រែចិត្ត គេ​ខ្លាច​លាវ​ប៉ាង មាន​បក្ខពួក​ច្រើន​ដណ្តើម​ឋានៈ​ជា​មេ​របស់គេ។ ចៅ​ហ្វា​ស្រុក​បញ្ជា​ឱ្យទ័ព​បិទ​ជិត​ទ្វារ​កំពែង​ហើយ​ការពារ​យ៉ាង​មធ្យ័ត​មិនឱ្យ​ទ័ព​តស៊ូ​ចូល​ក្រុង។ ជាមួយគ្នានេះ​គេ​ក៏​គ្រោង​សម្លាប់​ឆាវ សាំង និង ស៊ា​វ ហឺ ត្បិត​ពី​នាក់​នេះ​ជិតស្និទ្ធ​និង លាវ​ប៉ាង ។ ស៊ា​វ ហឺ និង ឆាវ សាំង ឃើញ​ស្ថានការណ៍​ក្រឡាប់ចាក់​ក៏​ញ័រ​ចំប្រប់​ដូច​កូន​សត្វ​ឃើញ​ខ្លា​ហើយ​លួច​រត់ចេញ​ក្រៅ​ក្រុង​ប្រាប់​ដំណឹង​ឱ្យ លាវ ប៉ាង។ លាវ​ប៉ាង សរសេរ​ចុ​ត​ហ្មាយ​លើ​បន្ទះ​ក្រណាត់​បាញ់​ចូលក្នុង​ក្រុង​ដឹង​ហេតុការណ៍​នេះ។ ខ្លឹមសារ​ចុ​ត​ហ្មាយ​មានន័យ​ដូចតទៅ៖

“ពួកយើង​រងទុក្ខវេទនា​ក្រោម​របប​ផ្តាច់ការ​នៃ​រាជការ ឈិន ជា​យូរ​មកហើយ។ ឥឡូវនេះ​ហេតុ​អី​បងប្អូន​សុខចិត្ត​រក្សា​ក្រុង​ឱ្យ​ចៅហ្វាយស្រុក​បំបង់បាយ​ម្នាក់នេះ? អ្នកក្លាហាន និង ពលរដ្ឋ​ឈ្លាសវៃ​គ្រប់ទិសទី​ក្រោក​ឡើង​ប្រឆាំង​ឈិន ហើយ​មកដល់​ក្រុង ប៉ាយ នេះ​ក្នុង​រយៈពេល​យ៉ាងខ្លី​ខាងមុខ។ ដូច្នេះ​សូម​លោកអ្នក​សម្លាប់​ចៅហ្វាយស្រុក​គម្រក់​នេះ​ចោល រើស​មេដឹកនាំ​ថ្មី​ដែល​ប្រកបដោយ​គុណសម្បត្តិ​ដើម្បី​ចូលរួម​និង​ចលនា​មហាជន​ប្រឆាំង ឈិន​ដើម្បី​ធានាថា​គ្រួសារ​យើង​បាន​សុខសាន្ត ភូមិ​ស្រុក​យើង​មានការ​អភិវឌ្ឍ។ ផ្ទុយ​មកវិញ​បើ​តំ​អែ​តំ​អន់​ខ្លាច​គ្រប់គ្នា​ត្រូវស្លាប់​ដូច​ពា​ក្រ​ថា “កុំ​ឈរ​មុខ​ដឹង កុំ​រឹង​មុខសឹក។ រាស្ត្រ​ក្នុង​ក្រុង​បាន​ទ​ទួ​ខិត្តប័ណ្ណ​នេះ​ក៏​ស្រុះស្រួល​គ្នា​សម្លាប់​ចៅហ្វាយស្រុក និង បើ​ទ្វារ​ទទួល​លាវ ប៉ាង និង បន្តុប​នាយ​ធ្វើ​ចៅហ្វាយស្រុក។

លាវ​ប៉ាង​ពេញចិត្ត​ស្តូក មុខរីក​ដូច​គ្រាប់​ជី តែ​ធ្វើ​ឫក​ត្រឹមត្រូវ​និយាយ៖

-ឥឡូវនេះ​ស្រុកទេស​កើត​កលយុគ អ្នកខ្លាំង​ប្រដាប់អាវុធ​គ្រប់​ភូមិ​ស្រុក​ងើបឡើង​តាំងខ្លួន​ជា​ស្តេច​ក្រាញ់។ បើ​រើស​មេដឹកនាំ​មិន​ត្រឹមត្រូវ បើសិន​ចាញ់​ច​ម្បាំ​ង នោះ​ប្រាកដជា​ក្បា​ជ្រុះ ឈាម​ហូរ​ដាប​ទន្លេ​ហើយ។ ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​ស្លាប់​តែ​ក្រែង​ចំ​លោះ​តូច សមត្ថភាព​ស្តើង​មិនអាច​ការពារ​ជីវិត​បងប្អូន​ទាំងអស់គ្នា​បាន។ ​នេះ​ជាការ​សម្រេច​ចិត្តធំ​មួយ សូម​បងប្អូន​រើស​អ្នកផ្សេង​ដែល​សមស្រប​ជាង។

ស៊ា​វ ហឺ និង ឆាវ សាំ សុទ្ធតែជា​មន្ត្រីរដ្ឋបាល បើ​ទោះ​មាន​សមត្ថភាព​ការងារ​គត់មត់ តែ​ឃើញថា​ក្នុង​ដៃ​ខ្លួន​គ្មាន​អាវុធ គ្មាន​បរិវារ​សូម្បី​ម្នាក់ និង​គ្មាន​ភាព​គ្រប​សង្កត់​ទឹកចិត្ត​រាស្ត្រ​បារ​ម្មណ៍​ខ្លាច​គ្រប់យ៉ាង​មិន​សម្រេច​នាំឱ្យ​បងប្អូន​ញាតិ​ផៅ​មានទុក្ខ​ទើប​យល់​ព្រ​ម​ឱ្យគេ​លើក​បន្តុប​លាវ​ប៉ាង។

ម្ចាស់​ស្រុក​នៅ​ស្រុក​ប៉ាយ មូល​មិ​ត​គ្នា​លើកឡើងថា៖

-តាំងពី​យូរ​មកហើយ រមែង​ឮ​ហេតុភេទចម្លែកៗពាក់ព័ន្ធ​និង​លាវ​ប៉ាង។ តើ​គាត់​ពិតជា​អ្នកមាន​បុណ្យ​មែនឬ? តែ​តាម​ការ​ទស្សន៍ទាយ ឃើញថា​គ្មាន​នរណា​ល្អ​ជាង​លាវ​ប៉ាង​ទេ!

លាវ​ប៉ាង​ឃើញ​អ្នកស្រុក​ពិតជា​គាំទ្រ​ខ្លួន​ទើប​ឈប់​ប្រកែក​ហើយ​ព្រម​ទទួល​ឋានៈ​ជា​អ្នកដឹកនាំ​ចលនា។ តាម​ទំនៀម​នគរ​ឈូ​បុរស​ត្រកូល លាវ តាំងខ្លួន​ជា ប៉ាយ កុង។

ក៏​ក្នុង​ថ្ងៃ​ហ្នឹង​ដែរ​ពួកគេ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ស្បថ​ចូលកាន់​តំណែង​ដ៏​អធិកអធម​មួយ ព្រ​ប​ទាំង​សែន​ទង់​ជាតិ​ដើម្បី​ងើបឡើង​តស៊ូ​ជា​ផ្លូវការ។ ពួកគេ​គិត​ម៉ត់ចត់​សូម្បីតែ​ពណ៌​ទង់ជាតិ​ក៏​ស្រូបយក​ពេល​យ៉ាងច្រើន​ដើម្បី​គិត។ ម្នាក់ៗមានគំនិតផ្សេងៗគ្នា អស់​ពេល​យ៉ាង​យូរហើយ​នៅតែ​គ្មាន ចម្លើយ​ណា​ឯកភាពគ្នា​សោះ។ ខណៈនោះ​មាន​បរិវារ​ម្នាក់​របស់​លាវ​ប៉ាង​និយាយ៖

-តាំងពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​ខ្ញុំ​តាម​ប៉ាយ កុង ខ្ញុំ​ឃើញ​ហេតុភេទ​មួយ​ចម្លែក​ណាស់ ទុកឱ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​ឱ្យ​ទាំងអស់គ្នា​ស្តាប់។ ពោលគឺ​កាល​គ្រា​ប៉ាយ កុង ដោះលែង​ពលករ​ជាប់​កំណែន​ទាំងអស់ ខ្ញុំ​និង​អ្នក​ឯទៀត ៤-១០ នាក់​ស្ម័គ្រ​តាម​បម្រើ​ប៉ាយ កុង។ ក្នុង​យប់នោះ​ពួកយើង​លើកគ្នា​ទៅ ម៉ាង សាន និង តុង សាន ដោយសារ​ពន្លឺព្រះច័ន្ទ​ទើប​យើង​អាច​ឆ្លង​ភក់​បាន​ដោយ​លំបាក​តែ​ផ្លូវ​ភ្នំ​ដើរ​យូរ​ទៅ​កាន់តែ​ចង្អៀត​ទៅ ប៉ាយ​កុង ចាត់​ឱ្យ​មនុ​ស្ស​ពីរ​នាក់​ទៅមុខ​ស៊ើប​ផ្លូវ មិនយូរប៉ុន្មាន​អ្នក​ទាំងពីរ​ត្រឡប់មកវិញ​ក្នុង​អា​ការៈតក់ស្លុត​យ៉ាងខ្លាំង​ហើយ​ប្រាប់ថា​នៅខាងមុខ​មាន​ពស់​យក្ស​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដេក​ស្កាត់​ទទឹងផ្លូវ​គួរឱ្យ​រន្ធត់​ណាស់ ដូច្នេះ​យើង​ត្រូវ​បក​ក្រោយ​វិញ​ទៅ។ ប៉ាយ កុង និយាយថា​ជាតិ​ជា​កូនប្រុស​គឺ​មិនត្រូវ​ខ្លាច​អ្វី​ទាំងអស់ ហើយ​គាត់​ដើរទៅ​មុខតែ​ឯង ហើយ​ហូត​ដាវ​សម្លាប់​ពស់​នោះ​គ្មាន​ញញើត​ដៃ​ទេ។ គ្រប់គ្នា​ឆ្លងកាត់​សព​ពស់​នោះ​ដោយ​សុខ​សប្បាយ លុះដល់​កន្លែង​ស្ងាត់​បណ្តោះអាសន្ន​គ្រប់គ្នា​លង់លក់​ដោយសារ​ហេវ​ហត់ ឯខ្ញុំ​ធ្មេច​ភ្លែ​ក​មិន​ជិត​សោះ ហើយ​បក​ក្រោយ​ពិនិត្យមើល​សព​ពស់​នោះ តើ​ជា​ពស់​មែនឬ​មិនមែន? ខ្ញុំ​រក​ខ្មោច​ពស់​មិនឃើញ​ទេ តែ​ឃើញ​ដូច​ចាស់​ម្នាក់​ទួញ​សោកសង្រេង​យ៉ាង​សង្វេគ។ ខ្ញុំ​សួរ ហេតុអ្វី​យប់​អធ្រាត្រ​យ៉ាងនេះ​យាយ​មក​ទួញ​សោក​កណ្តាល​ព្រៃ​ដូច្នេះ? យាយ​នោះ​តប​ មាន​គេ​សម្លាប់​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ! សួរថា​ខ្ញុំ​មិន​ឈឺចាប់​បាន​ឬទេ? កូនប្រុស​ខ្ញុំ​ជា​កូន​ទេវតា ប៉ាយ ទិ យប់​នេះ​វា​កាឡាខ្លួន​ជា​ពស់​មកលេង​ទីនេះ​ក៏ត្រូវ​កូនប្រុស​របស់​សៀក ទិ សម្លាប់​វា។ ខ្ញុំ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ពិតណាស់​មុននេះ​គឺ​ប៉ាយ កុង សម្លាប់​ពស់​យក្ស​មួយ មាន​ឃើញ​សៀក ទិ ប៉ាយ ទិ​មកពីណា? ខ្ញុំ​ចង់​សួរ​ឱ្យ​ច្បាស់​តែម្តង​តែ​ដូនចាស់​នោះ​មិនដឹង​បាត់​ទៅណា​រក​មិនឃើញ។ ភ័យ​ពេក​ខ្ញុំ​រត់​សំដៅ​កន្លែង​ស្នាក់នៅ ប្រាប់​គ្រប់គ្នា​ឱ្យដឹង ហើយ​គ្រប់គ្នា​យល់ថា​ប៉ាយ កុង គឺជា​អ្នក​មានបុណ្យ​ចាប់កំណើត​មក។

ស្តាប់​រួច​ទាំងអស់គ្នា​ស្ងាត់​មាត់​សញ្ជឹង​ជិត​មួយស្របក់​យូរ លាវ ប៉ាង លួច​សើច​ក្នុង​ចិត្ត។ ស៊ា​វ ហឺ​និយាយ៖

-បើ​អញ្ចឹង យើង​យក​ពណ៌​ក្រហម​ធ្វើ​ទង់​ទៅ! ជឿថា​ទង់​ក្រហម​នេះ​នឹង​នាំមក​នូវ​ជោគជ័យ​ឱ្យ​យើង​ទោះ​កាលៈទេសៈ​លំបាកលំបិន​យ៉ាងណា​ក៏​ជំនះបាន។

គ្រប់គ្នា​ស្តាប់​រួច​ឯកភាពគ្នា​ជា​ឯក​ច្ឆ​ន។

ឥឡូវនេះ​ពល​រេ​ហ៍​ក្រោម​អំណាច​ប៉ាយ កុង មាន​ពីរ បី​ពាន់​នាក់​ហើយ​ការប្រើ​ទង់​ក្រហម​ជា​សំគាល់​ទៀត​ហាក់​មាន​អនុភាព​ណាស់។ ជាមួយ​ស្មារតី​ស្វាហាប់ ទឹកចិត្ត​ក្លាហាន ពុះកញ្ជ្រោល មិនយូ​ក្រោយមក​ពួកគេ​ដណ្តើមបាន ហ៊ូ លាំង ហ្វា​ន​យី ហើយ​ត្រឡប់មក​ច្បាំង​យក​ភូមិ​ហ្វុ​ង​ទៀត។ ចាប់ពី​នេះ​កេ​រិ៍្ត​ឈ្មោះ​ប៉ាយ កុង លាវ​ប៉ាង​ត្រូវបាន​អ្នកផង​ដឹងឮ តំណាលគ្នា​និង​ក្លាហានឯទៀតៗ មាន ​ប៉ាន់យៀ​ក អ៊ិ​ញ​ពូ ស៊ាន​លាង ស៊ាន​អ៊ី និង ឈិន​អ៊ិ​ញ​ជាដើម។

ប៉ាន់​យៀ​ក ជា​អ្នកស្រុក ស៊ា​ង មានកំណើត​ជា​អ្នកនេសាទ​ក្រក្រី។ គាត់​ដឹកនាំ​ចលនា​តស៊ូ​នៅ​ត្រពាំង ឈី​ជា។

អ៊ិ​ញ ពូ​ជា​អ្នកស្រុក​លុះ​នៃ​តំបន់ជីវ​ជាង ជា​អតីត​អ្នកទោស ត្រូវ​កសាង​ចេតិយ​ឱ្យ​ស្តេច កំណាច​ឯ លី​សាន។

ក្រុម​របស់គេ​ធ្វើ​សកម្មភាព​នៅ ជាង​ស៊ី អាន​ហ៊ុយ​ភាគ​ខាងក្រោម​ទន្លេ ឆាង ជាង​ពេលនេះ។
ស៊ាន​លាង ជា​កូន​របស់​មេទ័ព​នៃ​អតីត​នគ​រឈូ គឺ​ស៊ាន យាន ព្រមទាំង​ក្មួយប្រុស​របស់គាត់​គឺ ស៊ាន​អ៊ី កងទ័ព​បាន​ប្រាំពី​ប្រាំបី​ពាន់​នាក់​តស៊ូ​នៅ ឈុ​យ​ឈី ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ឈិន​សាំង ងើបឡើង​ប្រឆាំង​ឈិន ។ រីឯ​ជំនាន់​ក្រោយ​នៃនៃអតីត​ស្តេច​ប្រទេស យាន ប្រទេស​ចាវ  ប្រទេស​ឈី និង ប្រទេស​វៃ សុទ្ធតែ​ក្រោក​ឡើង​ប្រឆាំង ឈិន។ ភ្លាមៗនេះ​កងទ័ព​តស៊ូ​កើតឡើង​គ្រប់​ទីកន្លែង ស្មារតី​ពុះកញ្ជ្រោល​ជាហេតុ​ធ្វើឱ្យ​មន្ត្រី​មូលដ្ឋាន​រប​ស់​ឈិន​មិន​ខុសពី កូន​ទន្សាយ​ឃើញ​ឆ្កែ​ប្រមាញ់ មិនដឹង​ទប់ទល់​ដោយ​របៀប​ណា។

ដើមឆ្នាំ ២០៨ មុន​គ្រឹ​ស្ត​សករាជ ចាង​ស៊ាន នាំ​ទ័ព​ធំ​សំដៅ​ស៊ាន ឈុ​ក ដើម្បី​វាយ​ទ័ព​ឈិន សាំង។ មន្ត្រី​មូលដ្ឋាន​របស់​ឈិន រីករាយ​ដូច​បាន​ថ្នាំ​ទិព្វ ប្រជែង​គ្នា វាយបក​ទ័ព​បះបោរ។ ចៅហ្វាយស្រុក ស៊ឺ​ស៊ុយ លើកទ័ព​ទៅ​វាយ ភូមិ ហ្វុ​ង(លាវ​ប៉ាង) ពីរថ្ងៃ ​តែ​ត្រូវ​ លាវ​ប៉ាង វាយ​ឱ្យ​បរាជ័យ។ គាត់​បញ្ជា​ឱ្យ​អ៊ុយ ស៊ី រក្សា​ហ្វុ​ង ឯ​គាត់(លាវ​ប៉ាង) លើកទ័ព​ទៅ​វាយ ក្រុង សៀក​ឆឹង។ លាវ​ប៉ាង បាន​វាយ​គ្នា​យ៉ាង​ប្តូរផ្តាច់ និង មេស្រុក ស៊ឺ​ស៊ុយ ដើម្បី​ដណ្តើម ក្រុង សៀក​ឆឹង ហើយ​បន្ត​ឈ្នះ​ទៀត។ មេស្រុក ស៊ឺ​ស៊ុយ រត់​ទៅ តំបន់ សៀក ហើយ​ត្រូវ​មេទ័ព ឆ្វេង​របស់​លាវ​ប៉ាង គឺ ឆាវ អ៊ូ​ស៊ាន សម្លាប់។ លាវ​ប៉ាង នាំ​ទ័ព​សៀក ទៅកាន់​តំបន់ កាន​ហ៊ូ ហើយ​សំដៅទៅ​ហ្វា​ន​យី នៅ​ប៉ែក​ខាងត្បូង។

ខណៈ​នេះ​ឈិន​សាំង បញ្ជា​ឱ្យ​ចូ​វ ស៊ី អតីត​មហាមន្ត្រី ប្រទេស​វៃ នាំ​ទ័ព​តទៅ​រំដោះ​ដែនដី​នៃ​នគរ​វៃ។ ចូ​វ​ស៊ី​ប្រើ​មនុស្ស​ទ្រាប់ អ៊ុង ស៊ីថា៖

-ភូមិ ហ្វុ​ង ជា​ដី​នៃ​អ​តី​ត នគរ​លាង ហើយ​ក្រោយ​មកជា​របស់ នគរ​វៃ ដែលមាន​ក្រុង​ដល់​ជាង ១០ ។ ឥឡូវនេះ​បើ​លោក​ចុះចាញ់​នោះ នគរ​វៃ​នឹង កែង​តាំង​លោក​ជា​ស្តេច​ក្រាញ់​គ្រប់គ្រង វា​ដដែល​ហើយ​ផ្ទុយ​មកវិញ ពួកយើង​នឹង​កំទេច​ក្រុង​ហ្វុ​ង​និង​សម្លាប់​ចំណាប់​ខ្មាំង​ទាំងអស់!

អ៊ុង​ស៊ី ដែល​មិន​ចំណុះ​លាវ ប៉ាង​តាំងពី​យូរ​មកហើយ​លុះ​ឱកាស​មកដល់​ក៏​ចុះចូល នគរ​វៃ​តែម្តងទៅ។ លាវ​ប៉ាង ដឹងថា​អ៊ុង ស៊ី ក្បត់​ខឹង​ណាស់​ក៏​នាំ​ទ័ព​បក​មក​បង្ក្រាប​តែ​មិន​ដណ្តើមបាន​វិញ​ទេ។ ដោយ​ខឹង​ផង ហត់​ផង លាវ​ប៉ាង ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​រួច​នាំ​ទ័ព​ត្រកូល​ឈិន នៅ​តុង​យ៉ាង​បាន​លើ​កប​ន្តុ​ក​ជំនាន់​ក្រោយ​នៃ​នគរ​ឈូ​ឡើង​សោយរាជ្យ​ព្រះនាម​ថា ជី​ង ឈាវ គោរមងារ ជាវ​ង់ យក​ដី​ភូមិ​លាវ ជា​មូលដ្ឋាន​ធំ។ លាវ​ប៉ាង​គិតថា​ខ្លួន​ទ័ព​ខ្សោយ​តែ​ឯកឯង​ត្រូវ​រក​បង្អែក​ទើប​មិន​បែកខ្ញែក​ទៅវិញ។ ហេតុនេះ​នាយ​នាំ​ទ័ព​ទៅ​ចុះចូល​ត្រកូល ឈិន ហើយ​សុំ​ទ័ព​បន្ថែម​ដើម្បី​វាយ​ដណ្តើម​ក្រុង​ហ្វុ​ង ពី​អ៊ុង ស៊ី​មកវិញ។

ដំណាលគ្នា​នេះ​ចាង​ស៊ាន ប្រើ​មេទ័ព​ឈ្មោះ ស៊ឺ​ម៉ា​ហ៊ិ​ន នាំ​ទ័ព​សម្រុក​មក​ខាងជើង​វាយ​ដណ្តើម​ក្រុង​ស៊ាន​ឆឹង ហើយ​ចូល​ជ្រៅ​ទៅ​ស្រុក​ថា​ង ស្រុក​នី​ញ ចំណែកឯ​លាវ​ប៉ាង​កំពុង​នាំ​ទ័ព​មក​ទិស​ខាងលិច ក៏​ពើប​និង​ស៊ឺ​ម៉ា​ហ៊ិ​ន រួច​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​នៅ តំបន់​ស៊ុយ។

និយាយ​ពី​ឈិន​សាំង គាត់​ត្រូវ ​ឆាងជា ​ដែលជា​អ្នក​បរទេះ​លួ​យ​សម្លាប់​នៅ ស៊ា ឆឹង​ហ្វ៊ូ។ ជំនិត​ម្នាក់​របស់ ឈិន យ៉ាង​គឺ សាវ ពិញ អ្នកស្រុក​គួ​ង​លាង​ឆ្លងទន្លេ​ឆាង​ជាង បន្លំ ជា​ឈិន​យ៉ាង​អ​ញ្ជើ​ញ ​ស៊ាន លាង ​ឱ្យធ្វើ​ប្រធាន​រណសិរ្ស​ហើយ​នាំ​ទ័ព​ទៅ​ភាគ​ខាងលិច វាយប្រហារ​រាជការ​ ឈិន។ ពូ​និង​ក្មួយ​ត្រកូល​ស៊ាន ទឹកចិត្ត​ពុះកញ្ជ្រោល​ស្មារតី​អង់អាច នាំ​ទាហាន​ជាញជ័យ​ខ្ទង់ ៨០០០ នាក់ អមដោយ​សេះ​ចម្បាំង​ឆ្លងទន្លេ សំដៅទៅ​ខាងជើង។ លើ​ដំណើរ​ផ្លូវ​ពួកគេ​កេណ្ឌ​ទ័ព​របស់ខ្លួន​ដូច្នេះ​ពេលទៅដល់​ស៊ា​ភី ចំនួន​ទ័ព​សរុប​ឡើងដល់ ៦០០០០-៧០០០០នាក់។ ទ័ព​មួយក្រុម​នេះ​ចម្បាំង​ឈ្នះ​ត្រកូល​ឈិន​ហើយ​សម្លាប់ចោល​ជាមួយ​ស្តេច ឈូ ជី​ង​ឈាវ ដែល​ត្រកូល​ឈិន​ប​ន្តុ​ក​ឡើង​រួច​បោះទ័ព​នៅ​តំបន់ សៀក។ ឥឡូវនេះ​ក្រុម​ទ័ព​មួ​នេះ​ក្លាយជា​រណសិរ្ស​ធំ​បំផុត​ដែល​ក្រោក​ឡើង​ប្រឆាំង ឈិន។

លុះ​ចូល​ខែ​បី​លាវ​ប៉ាង​ក៏​មក​ចុះចូល​និង​ស៊ាន​លាង​ទទួលបាន​ទ័ព​បន្ថែម ៥០០នាក់​បូក​និង​ទ័ព​សេះ​ជាង ១០០នាក់ លើកគ្នា​វាយ​ក្រុង​សៀក។ ដោយសារ​ការគាំទ្រ​ពី ស៊ាន​លាង លាវ​ប៉ាង​វាយ​បាន​ភូមិ ហ្វុ​ង។ ក្រោយមក​គាត់​វាយ​បាន​ក្រុង​ស៊ា​ង ហើយ​ត្រឡប់មក​បោះទ័ព​ក្នុង​ក្រុង​សៀក​វិញ។ ចូលដល់​ខែ ៦ ស៊ា​ង លាង កោះប្រជុំ​មេទ័ព​តូចធំ​នៅក្នុង​ក្រុង សៀក ប្រយោជន៍​ពិភាក្សា​ដាក់ចេញ​នូវ​យុទ្ធសាស្ត្រ​ប្រឆាំង ឈិន។ លាវ​ប៉ាង មាន​វត្តមាន​ក្នុង​អង្គប្រជុំ​នេះហើយ​ឈិន សាំង​ស្តាប់ គេ​ក៏​តំឡើង​ចៅ​នៃ​អតីត​ស្តេច ឈូ ឱ្យធ្វើជា​ស្តេច​ថ្មី​នៃ នគរ​ឈូ ប្រយោជន៍​ជា​មេដឹកនាំ​ផ្នែក​ស្មារតី​នៃ​រណសិរ្ស​ទាំងឡាយ​ដែល​ប្រឆាំង​ឈិន ហើយ​តាំង​ទើប​បញ្ជាការ​នៅ ហ៊ូ​យី។ ធាតុពិត​ពេលនេះ​គឺ​ស៊ាន​លាង​ទេ​ដែលជា​ប្រមុខ ត្បិត​គេ​មាន​ទ័ព ៦០០០០-៧០០០០នាក់ និង រមែង​ឈ្នះ​រាល់​ចម្បាំង ទើប​ស៊ាន​លាង​តាំងខ្លួន​ជា អ៊ូ ស៊ិន​ជិន។

ខែ ០៧ ឆ្នាំ២០៨ មុន​គ្រឹ​ស្ត​សករាជ ចលនា​តស៊ូ​របស់​ស៊ាន​លាង បាន​សម្រុក​ទៅ​ភាគ​ខាងជើង វាយ​កាន់កាប់​បាន​ជាង​ហ៊ូ សង្គ្រោះបាន​ទៀន វិញ នៃ​អតីត​នគរ ឈី ដែល​ត្រូវ​ទាហាន​ចាង ស៊ាន ព័ទ្ធ​ជាប់​ហើយ​កំពុង​រងទុក្ខវេទនា។ ស៊ាន​លាង បាន​វាយ​ទ័ព​ឈិន​ឱ្យ​បរាជ័យ​ក្បែរ​កំពែង​ក្រុង​តុង​អា។ ចំណែក​លាវ​ប៉ាង និង ស៊ាន​អ៊ី​ ត្រូវ​ចាត់​ឱ្យទៅ​វាយ​ក្រុង​យ៉ាង និង បានឈ្នះ​ទាំងអស់។ តម​ក ស៊ាន អ៊ី​បាន​នាំ​ទាហាន​ទៅ​ដណ្តើម​ក្រុង ប៉​យ៉ាង ក៏បាន​ឈ្នះ​នៅ​ភាគ​ខាងកើត​ក្រុង។ ទាហាន​ឈិន សម្រាក​យក​កម្លាំង​ហើយ​ផ្អែកលើ​ភូមិសាស្ត្រ​ល្អ​នៃ​ប៉​យ៉ាង​ដើម្បី​ទប់តល់ ដោយ​ខាងជើង​យក​ទន្លេ​ហួង ហឺ ជា​របង ខាងត្បូង​គេ​ជីក​ព្រែក​ព័ទ្ធ និង ប​ញ្ជូ​ល​ទឹក​ពី​ហួង​ហឺ​មក​ការពារ​ទាំង ៤ ទិស។

ទាហាន​ឈូ(ទាហាន ស៊ាន លាង)ឃើញ​ដូច្នេះ​ក៏​បង្វែ​ទ័ព​ទៅ​វាយ​ក្រុង ទិញ​តាវ តែ​ច្បាំង​យក​មិនបាន។ លាវ​ប៉ាង និង ស៊ាន​អ៊ី ក៏​ដកទ័ព​ទៅ អ៊ិ​ង​ជាវ នៅ​ភា​ង​ខាងលិច​រួច​ច្បាំង​ឈ្នះ​ទាហាន​ឈិន នៅទីនេះ ដោយ​សម្លាប់​បាន​មេស្រុក​សាន​សួន​ឈ្មោះ លី យូ ហើយ​សំដៅទៅ លួង​ហួន តែ​ច្បាំង​យក​មិនបាន។

និយាយ​រួម​ក្នុង ៣ ខែ​នេះ​ទាហាន​របស់​ស៊ាន លាង​រមែង​ឈ្នះ​ហើយ​ដំណឹង​នេះ​បាន​លេចឮ​ទៅគ្រប់​ទិស​ទី ធ្វើឱ្យ​ទឹកចិត្ត​ក្រុម​តស៊ូឯទៀតៗពុះកញ្ជ្រោល​ខាំងឡើង។ ផ្ទុយ​មកវិញ​ចាង ស៊ាន និង ពល​រេ​ហ៍ របស់គាត់​បាក់ស្រុត​ស្មារតី​ជា​បន្តបន្ទាប់ ហេតុនេះ​ស៊ា​ង​លាង​ទៅជា​ក្អេងក្អាង បាត់បង់​ម្ចាស់ការ តុង​អ៊ី​ឱ្យយោបល់​បន្តបន្ទាប់​តែ​ស៊ាន​លាង មិន​យក​ត្រចៀក​ស្តាប់។

ចូលដល់​ខែ ៩ នគរ​ឈិន​បង្កើត​ចំនួន​ទ័ព​ឱ្យ​ចាង ស៊ាន។ ស្មារតី​ប្រយុទ្ធរ​បស់ទ័ព​ឈិន​កើន​ទ្វេ។ ដោយមាន​ផែនការ​ច្បាស់លាស់​ក្នុង​វេលាយប់​ជ្រៅ​ភ្លៀង​ខ្លាំង​មួយ ចាង​ស៊ាន​នាំ​ទ័ព​វាយឆ្មក់ ទិញ​តាវ ស៊ាន​លាង មិនបាន​ត្រៀម​មុន​ក៏ត្រូវ​សម្លាប់។ វេលា​នេះ​លាវ​ប៉ាង និង ស៊ាន​អ៊ី កំពុង​វាយប្រហារ​ឈិន​លាវ ក្តាប់បាន​ដំណឹង​ង​កុសល​នេះ​ក៏​ដកទ័ព​មក​ភាគ​ខាងកើត និង លី​ស៊ិន ដោយ លី​ស៊ិន កោះ​ទ័ព​ខាងកើត​ក្រុង​ហ្វា​ន ឯ​ស៊ាន​អ៊ី កោះ​ទ័ព​ខាងលិច​ក្រុង​ហ្វា​ន ហើយ​ប៉ាយ​កុង លាវ​ប៉ាង បោះទ័ព​នៅ​ស្រុក​ថា​ង​ដើម្បី​ជួយ​គ្នា​ត្រៀមប្រយុទ្ធ។

សូម​រង់ចាំ​អាន វគ្គ៤- សម្រុកចូល​ដើម្បី​កំទេច​ឈិន

មហា​ព្រះ​រាជា​ទាំង ១០​អង្គ​ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ចិន-II:លាវ ប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជរង្សហាន

II.លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន

វា​គឺ​ថ្ងៃមួយ ដើមរដូវ​ក្តៅ​ឆ្នាំ២៥៦មុន​គ.ស។ ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ក្តៅហែង ព្រះអាទិត្យ​ដូចជា​ត្រូវគេ​ចង​នឹង​ចង​ព្យួរ​នៅ​ទី​ខ្ពស់ រមែង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ និង កម្តៅ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា។ ដី​បែក​ក្រហែង​ដូច​ត្រូវ​ស្រូប​យកជាតិ​សន្សើម​ចុងក្រោយ​ក្នុង​បរិយាកាស​ធ្វើឱ្យ​ អាកាសធាតុ​ស្អុះស្អាប់​ពិបាក​ទ្រាំ។

ប៉ុន្នា​ន​ឆ្នាំ​កន្លងមកនេះ​តំបន់​ហ្វុ​ង​បាយ​នេះ​នៅតែ​ជា​ដែនដី​មួយ​ដែល​អាកាសធាតុ​ល្អជា​ប្រាកដ ភ្លៀង ខ្យល់ ត្រូវ​រដូវ ទឹក​មិន​រាក់​មិន​ជ្រៅ ស្រួល​រស់នៅ​ណាស់។ ក្រៅពីនេះ​អាជ្ញាធរ​យកពន្ធ​តិច ចម្បាំងរាំងជល់​នៅ​ភូមិភាគ​កណ្តាល មិន​រាលដាល​ដល់ទី​នេះ ទើប​គ្មាន​គ្រោះធម្មជាតិ ឬ​កា​រប​ផ្លាញ​ពី​មនុស្ស​កើត​ឡើយ។ ប្រជាកសិករ​ដែល​ឧស្សាហ៍​ពូកែ​សន្សំ​ទុកដាក់ រមែង​ហូប​ឆ្អែត​និង​ស្លៀក​ល្អ ពិតមែន​ថា​គេ​មិនមែន​ជាដ​ង្កៅ​ស្រែ ម្ចាស់​ដី​ពិតមែនតែ​អាច​និយាយបានថា​ការរស់នៅ​របស់​ពួកគេ​សម្បូរ​សប្បាយ កូនក្មួយ​បាន​រៀនសូត្រ​ទោះ​តិចក្តី​ច្រើនក្តី ដើម្បី​ថ្ងៃក្រោយ​អាចមាន​ឱកាស​ក្លាយជា​នាយ​ម៉ឺន​មន្ត្រី សេនាបតី សេដ្ឋី​ទោះ​តូច​ឬ​ធំ​ក៏ដោយ។

តែ​មកដល់​រដូវក្តៅ​ឆ្នាំម្សាញ់​នេះ គ្រប់គ្នា​លែង​បាន​សោយសុខ​នឹង​សុទិដ្ឋិនិយម​ដូច​មុន​ទៀត។ គេ​ជឿថា​នៅ​រដូវ​ប្រមូល​ផល​ឆ្នាំនេះ​នឹងមិន​អាច​ទទួលផល​បាន​ច្រើន​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ​ព្រោះ​តាំងពី​យូរ​មកហើយ​មេឃ​គ្មាន​ភ្លៀង​សោះ​ធ្វើឱ្យ​ទឹក​ក្នុង​បឹងបួរ​ត្រពាំង​រកកល់​មិន​ខេះ។ បណ្តាល​ប្រជានុរាស្ត្រ​ជា​កសិករ​ត្ងួ​ច​ថ្ងូ​រ​ត្អួ​យ​ត្អែ​រ​គ្រប់គ្នា មួយថ្ងៃៗដក​ករ​សំលឹង​មេឃ​មើលទឹកភ្លៀង។ ប៉ុ​ន្តែ​ផ្ទៃ​មេឃ​ខៀវស្រងាត់​ថ្លា​ឆ្វង់​មានតែ​ពពក​ប៉ុន្មាន​ជំ​រសា​ត់​អណ្តែត​ធ្វើ​ហ្អី ធ្វើឱ្យ​មនុស្សម្នា​លើដី​អស់សង្ឃឹម​គ្រប់គ្នា។

វេលា​ថ្ងៃនេះ​មាន​ស្ត្រី​វ័យ​កណ្តាល​ម្នាក់​ដែល​អ្នកភូមិ​ស្គាល់​ថា​ឈ្មោះ​ លាវ ​អ៉ូ​វ ធ្វើការ​របស់​នាង​នៅឯ​ស្រែ​ដូច​សព្វដង​ពោ​ក​ក្រោយពេល​រួច​ទៅពិនិត្យ​សន្ទូង​សន្នាប់​របស់​នាង ក្រោយ​ចប់​ការងារ​នាង​ត្រលប់​ផ្ទះ ដើរ​កាន់​បឹង​មួយ​រុក្ខជាតិ​ខៀវស្រងាត់​អាកាស ធាតុ​ត្រជាក់​ស្រួល​ក៏​អង្គុយ​លើ​វាលស្មៅ​ក្រោម​ម្លប់ឈើ​ដើម្បី​យក​កម្លាំង ខ្យល់ត្រជាក់​បក់​ត្រសៀក​ឮ​ធ្វើឱ្យ​នាង​រលីវ​ឮ​ហៀបនឹង​លង់ លក់។ នៅលើ​ដើមឈើ​ឯនោះ​ពពួក​វ័រ​ប្រជែង​គ្នា​យំ​បីដូច​ប្រគំ​តន្ត្រី​ទទួល​ លាវ ​អ៊ូ​វ មិនយូរប៉ុន្មាន​ស្ត្រី​នេះ​ក៏​ដេក​លង់​មួយ​សំបក់​ទៅ។ ក្នុង​ដំណេក​នេះ​នាង​យល់​សុ​ប្តិ​ន​ឃើញថា នាង​បាន​ទៅដល់​កន្លែង​មួយ​យ៉ាង​សប្បាយ​តែ​នាង​ភ្លេច​សុំ​ទឹកភ្លៀង​ពី​ទេវតា។ ស្រាប់​តែមាន ​នាគ​ក្រហម​មួយ​ហោះ​ចេញ​នឹង​សំដៅទៅ​លំហរ​មេឃ។ នាង​ភ្ញាក់​ដឹងខ្លួន​ឡើង​ផ្ទៃមេឃ​ខ្មៅ​ងងឹត​ផ្គរលាន់​បីដូច​ជា​គេ​ហែក​មេឃ​បំ​ភ្លឺ​អស់​ផែន​ផ​សភា​មិនយូរ​ប៉ុន្តែ​គ្រាប់​ភ្លៀងប៉ុនៗគ្រាប់សណ្តែក​បង្អុ​ល​ចុះពី​មេឃមកដី​ដ៏​ហួតហែង​ធ្វើឱ្យ​អ្នក ភូមិ​គ្រប់រូប​រីករាយ​អបអរ លាវ ​អ៊ូ​វ ​ឯនេះ​វិញ​លែង​ខ្វល់​អ្វី​ទាំងអស់​ពោះ​របស់​នាង​ឈឺ​យ៉ាង​ចម្លែក​របៀប​មនុស្ស​ស្រី​សម្រាលកូន។ នាង​ស្រែក​ឮ​ឮ

-ថៃ​កុង(ថៃ​កុង)

ស្រែក​រួច​នាង​ក៏​សន្លប់​លែង​ដឹងខ្លួន។

គឺ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ដូចនេះ​ឯង​តែ​សមាជិក​ថ្មី​របស់​ភូមិ ​ចុង​យ៉ាង ​នៃឃុំ​ហ្វុ​ងរ​បស់​ស្រុក​បាយ​នៃ​អតីត​នគរ​ឈ៊ូ​ចាប់កំណើត។ នោះ​គឺ​ទារក​ធម្មតា​គឺ​ដូច​ទារក​រាប់សែន​រាប់លាន​ឯទៀត បាន​កើតឡើង​ក្នុង​គ្រួសារ​កសិករ​មធ្យម​មួយ ដោយ​សារ​កូន​ទី៣ទើប​ម្តាយ​ឪពុក​ដាល់​ឈ្មោះថា​តួ​យ។ ទារក​នេះ​បានកើត​ក្នុង​យប់​មួយ​ដែល​ភ្លៀង​ជោកជាំ អ្នក​នាំ​លាភ​សំណាង​ដល់​ភូមិ​ស្រុក​ពិ​ព្រោះ​ភ្លៀង​មួយ​មេនេះ​បាន​សង្គ្រោះ​ដំណាំ​ពេញ​មួយរ​ដូ​វ។

គ្រប់គ្នា​គ្មាន​នរណាម្នាក់​ស្មាន​ដល់​ហាសិប​ឆ្នាំ​ក្រោយមក​ទារក​ដែល​កើត​ពីម្តាយ​យល់​សុ​ប្តិ​ន​ឃើញ​នាគ​ក្លាយជា​មហាក្សត្រ​ដំបូង​នៃ​រាជវង្ស​ហាន​រាប់រយ​រាប់លាន​នាក់។


ភូមិកំណើត លាវ ប៉ាង ថតដោយផ្ការណប

វគ្គ​ទី១: កុមារភាព​និង​យុ​វ័យ

លាវ​តួ​យ​ឬ ​លាវ ​ប៉ាង ​កើត​ក្នុង​គ្រួសារ​កសិករ​មធ្យម​ឪពុកម្តាយ​នឹង​បងប្រុស​ទាំងពីរ​ជា​កសិករ​ចំណែក លាវ​ប៉ាង​មិន​ចូលចិត្ត​ការងារ​ស្រែចំការ​សោះ​ទើប​ត្រូវ​ឪពុក​ជេរ​ស្តី​ជា​អចិ​ន្រៃ្ត​យ៍​ទើប​យល់ថា​គេ​ជា​មនុស្ស​បំបង់បាយ ទើប​រមែង​ខ្វាយខ្វល់​ពី​អនាគត​របស់​នាយ។ សម័យកាល​នេះ​ការធ្វើ​ស្រែ​មានបាន។ លាវ​ប៉ាង​ជា​កូនពៅ​មាន​រាង​ខ្ពស់​មុខមាត់​ស្រស់​សង្ហានរណាៗក៏​ចូ​ចិត្ត​ទើប​នាយ​មិន​ខ្វាយ ខ្វល់​នឹង​ការងារ​ស្រែចំការ​សោះឡើយ។

តាម​គម្ពី​នានា​លាវ​ប៉ាង​មានដំណើរ​ដូច​នាគ មាឌធំ កម្ពស់​ខ្ពស់ ថ្ងាសទូលាយ ច្រមុះ​ស្រួច​ត្រង់ ពុកមាត់​យ៉ាង​ស្អាត នៅ​ក្រលៀន​មាន​ប្រ​ជុ​យ​ខ្មៅ​ដល់៧២។ លាវ​ប៉ាង និង លី គ័​ងយី ជា​ក្មេង​ផ្ទះ​ក្បែ​គ្នា​ចាប់កំណើត​មុន​ក្រោយ​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ ធំ​ឡើង​ឧស្សាហ៍​លេង​ប្រលែង​ជុំគ្នា។ ពេលវេលា​ហោះ​រំលង​យ៉ាង​លឿន មិនយូរប៉ុន្មាន​លាវ ប៉ាង ក្លាយជា​យុវជន​ក​ម្លោះ​ខែង​រែងដែលជា​ក​ម្លោះ​និង​មិនទាន់មានគូរ​អនាគត​នៅឡើយ។ លាវ​ប៉ាង​មិន​ចូលចិត្ត​ការងារ​ស្រែចំការ​ហើយ​ការរៀនសូត្រ​ក៏​មិនបាន​ច្រើន និយម​ការដើរ​លេង​ឯនេះ​ឯនោះ​តែ​ប៉​ណ្ណោះ មិនយូរប៉ុន្មាន​នាយ​ក្លាយជា​មនុស្ស​ពាលា​ដែល​អ្នកភូមិ​មើលងាយ។


គំនូរលាវ ប៉ាង ពេលពេញវ័យ

ប៉ុន្មាន​ចំពោះ​ការ​រាប់អាន​មិត្ត​ភ​ត្តិ​លាវ ប៉ាង​រមែង​ជាម​នុស្ស​ស្និត​ស្នាល​ហើយ​ចិត្តល្អ​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​ទាន អត្ត​ច​រិ​ករប​ស់នាយ​រួសរាយ​ស្មោះ​ស្ន័​គ្រ​ត្រូវបាន​អ្នកផង​ឱ្យ​តម្លៃ​លុះដល់​អាយុ​សាមសិប​ពីរ​ឆ្នាំ​លាវ ប៉ាង​ត្រូវបាន​ឡើង​ធ្វើជា​មេភូមិ​សឺ ស៊ុយ ឃ្លាតឆ្ងាយ​ពី​ស្រុក​នាយ​មួយរយ​យោ​ជ ភារកិច្ច​របស់​នាយ​គឺ​ថែរក្សា​វិហារ។ អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​សម័យ​ឈិន បាន​សាងសង់​វិហារ​ឃ្លាត​គ្នា១០យោ​ជមួយ​វិ​ហារ​ដប់​បាន​បង្កើតបាន​ភូមិ​មួយ។ វិហារ​ក្នុងសម័យ​នោះ​ជា​កន្លែង​សម្រាប់​អ្នកភូមិ​ជ្រ​កោន​ពេល​មាន​អាសន្ន និង សម្រាប់​ផ្សព្វផ្សាយ​គោល​និ​យោ​បាយ​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ មេភូមិ និង នាយ​វិហារ ជា​ថ្នាក់​មន្ត្រី​តូច​បំផុត​ក្នុង​រាជការ​នេះ​តួនាទី​ថែរក្សា​សន្តិសុខ​និង​ចរាចរណ៍​ក្នុងស្រុក។

លាវ ប៉ាង ដែលមាន​ចិត្តរ​ស់រាយ​ពី​កំណើត មិនដែល​វាយឫក​ដាក់​នរណា។ ប្រកាន់​សច្ចៈ​ទៀងត្រង់ ហាក់​គ្មាន​មហិច្ឆតា​ធំដុំ​អី​សោះ តែធាតុពិត​នាយ​គឺ​មនុស្ស​មានគំនិត​ធំ ប្រាថ្នា​នឹង​បាន​ឈរ​ខ្ពស់។ ចំពោះ​ថ្នាក់​ជា​ប្រធាន​វិហារ​នាយ​មិន​ពេញចិត្ត​នោះទេ។ តួនាទី​នេះ​មិនបាន​ផ្លាស់ប្តូរ​អត្តចរិត​នាយ​តាំងពី​តូច។ នាយ​រមែង​ទៅ​ផឹកស្រា​នៅ​តៀមស្រា​របស់​វង់​អ៊ូ​វ និង អ៊​ហ្វ៊ូ​ង ដោយ​ផឹក​ជំពាក់ នឹង​ញ៉ឺ​ញ៉​ង់​កូនក្រមុំ​របស់​អ្នកស្រុក សូម្បីតែ​ពួកក្រមុំៗក្នុង​រាជការ​ក៏​នាយ​មិន​លើកលែង​ដែល។ ដោយសារ​លាវ ប៉ាង​ជាម​ន្ត្រី​មូលដ្ឋាន​ទើប​នាយ​មាន​មិត្ត​ភ​ត្តិ​ច្រើនណាស់ ​រហូតដល់​តៀមស្រា​ដែល​នាយ​ចូលចិត្ត​រមែង​លក់ដូរ​កាត់​កប​ជាង​កន្លែង​ដទៃ ទើ​ម​ម្ចាស់​ប្រុស​ស្រី​របស់​តៀម​នោះ​មិនយូរប៉ុន្មាន​ក៏​ក្លាយជា​អ្នកមាន​ក្នុងភូមិ ទើប​ពួកគេ​រមែង​កាច់​ចោល​រនាប​ឬ​ស្សី​ដែល​កត់ត្រា​បញ្ជី​ចំពាក់​លាវ ប៉ាង​នៅ​រៀងរាល់​ពេល​គិត​បញ្ជី​ចុងឆ្នាំ។

ថ្ងៃមួយ ចៅហ្វាយស្រុក​របស់​ស្រុក​បាយ ត្រូវ​ទទួលភ្ញៀវ​កិត្តិយស​មួយរូប​មកលេង។ ឮថា​ភ្ញៀវ​ម្នាក់នេះ​ជា​មនុស្ស​រាជការ​ដែល​ត្រូវ​រត់គេច​ពីស​ត្រូវ ទើបរ​សាត់អណ្តែត​មក​ដល់​ស្រុក​នេះ​ទើប​ពឹងពាក់​ចៅ​ហ្វា​ស្រុក ហើយ​តាំង​ទីលំនៅ​និង​ប្រកបមុខរបរ​នៅទីនេះ​តែម្តង​អ្នកចេះ​អ្នកដឹង​ទាំង​អក្ស​សាស្ត្រ​ និង ​ក្បាច់គុណ​ក្នុងស្រុក​ឮដំណឹង​នេះ​ក៏​ស្រ​ស្រាក់​ស្រ​ស្រាំង​ទាក់ទង​នឹង​ចៅហ្វាយស្រុក​ឱ្យ​ស្គាល់​ភ្ញៀវ​ខាងលើ។ ពួកគេ​ប្រជែង​គ្នា​មក​ជូន​ពរ។ ចៅហ្វាយស្រុក​បានរៀបចំ​ពិធីជប់លៀង​ម​យ​យ​ដើម្បី​ស្វាគមន៍​អ្នក​ទាំងនោះ  ស៊ា​វ ហឺ ជា​ជំនួយការ​ចៅហ្វាយស្រុក​ជា​អ្នកទទួល​បណ្ណាការ​ទាំង​ឡាយ។ ដោយ​ឃើញ​មនុស្សម្នា​ច្រើនពេក ស៊ា​វ ហឺ​ប្រកាស​ថាបើ​បណ្ណ​ការ​នរណា​តិចជាង​មួយ​ពាន់​កាក់​មាស​គឺ​ត្រូវ​អង្គុយ​នៅ​ជួរ​ខាងក្រោយ។ លាវ ប៉ាង​ថ្ងៃនោះ​ចូលរួម​កម្មវិធី​ដោយ​ដៃទទេ រក​ឯណា​បាន​បណ្ណាការ​តម្លៃ​មួយ​ពាន់​កាក់​មាស​ឯនេះ តែបើ​អង្គុយ​ជួរ​ខាងក្រោយ​គឺ​បាត់បង់​មុខមាត់​អស់។ ក្រឡេក​ឆ្វេង​ស្តាំ​ឃើញ​សុទ្ធតែ​នាក់​ស្គាល់​នាយ​តាំងចិត្ត​ថា​ប្រថុយ​ម្តង​សិន។ គិត​រួយ​នាយ​ដើរ​យ៉ាង​សង្ហា​ដោយ​ជំនឿ​ចិត្ត ហុច​ប័ណ្ណ​ជូនពរ​និយាយ​ឮ​ឮ៖

            -ខ្ញុំ​សូម​ធ្វើការ​វិភាគទាន​មួយ​ម៉ឺន​កាក់​មាស​ដើម្បី​អបអរ​ពិធី​នេះ!

គ្រប់គ្នា​ស្រឡាំងកាំង​ឆ្ងល់​ហើយ​ប្រ​ថ្នា​ឱ្យបាន​ដូច​នាយ​ឃើញ​ដូច្នេះ លាវ ប៉ាង​រិត​តែ​បានចិត្ត។ លឺ កុង​ស្តាប់ឮ​ក៏​ងារ​ឆ្ងល់​និង​សប្បាយ​ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចេញមក​ដើម្បី​ស្វាគមន៍​លាវ ប៉ាង។ លឺ កុង ចូលចិត្ត​មើលរូប​រាង​ឱ្យ​អ្នកដទៃ ឃើញ​លាវ ប៉ាង​ស្អាតបាត ខ្ពស់​សង្ហា​ជាងគេ​ឯង រិត​តែ​ស្ងប់​ស្ងែ​ង​ឱ្យ​តម្លៃ​ខ្ពស់។  បន្ទប់​ពី​បាន​អង្គុយ​ចូល​អាហារ​ដែល​ដើម​គេ លាវ ប៉ាង​មិន​ក្រែងរឯង​អ្វី​ទាំងអស់​នឹង​ឧស្សាហ៍​លើក​កែវស្រា​អ​ញ្ចើ​ញ​អ្នកដទៃ​ផង។ ស៊ា​វ ហឺ ឃើញ លឺ កុង​ឱ្យ​តម្លៃ​លាវ ប៉ាង​ពេល​ក៏ឱន​ខ្សិ​ប​ដាក់​ត្រចៀក៖

            -ការពិតទៅ​លាវ ប៉ាង ជា​មនុស្ស​ប្រូ​ប្រាជ្ញ​ប៉ុណ្ណោះ​មិនមាន​អ្វី​ជា​ដុំកំភួន​នោះទេ!

ប៉ុន្តែ​លឺ កុង​មិន​រវីរវល់​ទេ​ក៏​មិន​ខ្ចី​ស្តាប់​សម្តី​នាយ​ឡើយ​ពេល​ចប់​ពិធីជប់លៀង​ចប់​ភ្ញៀវ​បន្លឺ​ជម្រាបលា​ម្តង​មួយ​ឮ​លឺ កុង ដៀង​ភ្នែក​ធ្វើ​សញ្ញា​ដាក់ លាវ ប៉ាង លាវ ប៉ាង​យល់​ន័យ​ក៏​ធ្វើ​ហ្អី​មិនរ​វើ​រវល់​ចេញទៅ​ផ្ទះ។ ក្រោយពេល​មនុស្សម្នា​ចេញ​អស់​លឺ កុង​និយាយ៖

       -តាំងពីក្មេង​មក​ខ្ញុំ​ចេះ​មើល​រូបរាង​មនុស្ស ហើយ​ធ្លាប់​មើល​ឱ្យ​មនុស្ស​ជាច្រើន​តែ​មិនដែល​ឃើញ​នរណា​រូបល្អ​ដូច​លោក​នោះទេ។ ដូច្នេះ​លោក​ត្រូវ​ក្តាប់​ឱកាស​នេះ​ដើម្បីអភិវឌ្ឍខ្លួន។ខ្ញុំមានកូនស្រីម្នាក់ ខ្ញុំលើកវាឱ្យលោកដើម្បីរៀបចំ​គ្រែ ខ្នើយ ពូក មុង ឱ្យ​លោក។

លាវ ប៉ាង​ស្តាប់​រួច​ក្នុង​ចិត្ត​អរ​ស្ទើរ​ហោះ។ ពីព្រោះ​អ្នកមាន​មុខមាត់​ក្នុងស្រុក​នេះ​គ្មាន​នរណា​យល់ព្រម​លើក​កូនក្រមុំ​ឱ្យ​នាយ​នោះទេ​ ខណៈ​នេះ​អាយុ​ក្បែរ៤០ឆ្នាំ​ហើយ​តែ​ឆាយ​នៅតែ​រស់នៅ​ម្នាក់ឯង​គ្មាន​គូរ​ស្រករ។ ដូច្នេះ​ប្រញាប់​គំនាប់​ដៃ​អរគុណ​នឹង​ទទួលយក។

ក្រោយ​ពេលលឺ កុង ត្រលប់​ទៅដល់​ផ្ទះ​លោកស្រី លឺ ក្រោធ​ខឹង​ជា​អា​នេ​ក រអ៊ូ​រដាក់​ស្វាមី៖

            -ក្រែង​លោក​ប្តី​ប្រាថ្នា​លើក​កូនស្រី​យើង​ឱ្យ​អ្នក​ខ្ពង់ខ្ពស់​នោះ​អី? ក្រែង​គ្រួសារ​យើង​មាន​ទំនាក់ទំនង​នឹង​ចៅ​ហ្វា​ស្រុក ហើយ​គាត់​ក៏​ចង់​ស្តីដណ្តឹង​កូន​ស្រី​យើង​តែ​លោក​ប្តី​មិន​ព្រម ចុះ​ហេតុអ្វី​ឥឡូវនេះ​លើក​កូន​ឱ្យ​មនុស្ស​ចោលម្សៀត​លាវ ប៉ាង​វិញ?

លឺ កុង​តប៖

            -ការងារ​នេះ​ស្ត្រី​មេ​ផ្តះ​មិនដឹង​នោះទេ!

កូនស្រី​របស់ លឺ កុង ឈ្មោះ​ជី គឺ​ម្ចាស់​ក្ស​ត្រី លឺ នៅពេល​ក្រោយ​នោះឯង។

សូមរង់ចាំអានវគ្គពីរ៖ក្លាយជាមេក្រុមបះបោរ!!

 

II.លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន-វគ្គ២

វគ្គ២:មេក្រុមបះបោរ

បន្ទាប់ពី​មាន​ប្រពន្ធ លាវ ប៉ាង​ឈប់​ដើរលេង​ប៉ោឡែ​ដូច​មុន​ទៀត។ ថ្ងៃខែ​កន្លងទៅ​ឆ្នាំ​ចាស់​ចេញទៅ​ឆ្នាំ​ថ្មី​ចូល​បន្ត​គ្នា នាយ​បាន​ក្លាយជា​ប្តី​និង​ឪពុក។ ពិត​ហើយ​ឆាកជីវិត​តែងមាន​ឧបសគ្គ​តែអ្វីៗសុទ្ធតែ​បាន​កន្លងផុត។

វេលា​នៃ​ខែ​ថ្ងៃ​ធ្វើជា​មេភូមិ​ចំពោះ​លាវ​ប៉ាង​ពិតជា​សាបរលាប​គ្មាន​តម្លៃ​សោះឡើយ។ ក្រៅពី​ជួប​មន្ត្រី​មើល​ដី ស៊ា​វ ហឺ និង ស្វែងរក​ឱកាស​ធ្វើការ​ធំដុំ​នោះ ហាក់ដូចជា​គ្មាន​ការងារ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្សេង​ដែល​ត្រូវឱ្យ​នាយ​បញ្ចេញ​កម្លាំង​នោះទេ។ ដោយ​ទំនេរ​ពេក លាវ ប៉ាង​បាន​យក​សំបក​ទំពាំង​ច្នៃ​បានជា​មួក​មួយបែប ដែល​ក្រោយមក​គេ​ហៅថា​មួក​ត្រកូល “លាវ។

ដំណាល​ពី​ឈិន ស៊ុយ​ហុ័​ង​ក្រោយពេល​ផ្សះផ្សា​ធ្វើឱ្យ​ឯកភាព​ទឹកដី​រួចមក ចាប់ផ្តើម​កេណ្ឌ​ពលករ​និង​ចាប់បញ្ជូន​ទណ្ឌិត​ក្នុង​ចំនួន​យ៉ាងច្រើន​ទៅ​តំបន់ លី សាន ដើម្បី​កសាង ​មហា​ចេតិយ​ឱ្យ​ទ្រង់។ ការចាប់​បញ្ជូន​មនុស្ស​យ៉ាងច្រើន​ទៅ​ទីនោះ​ជាការ​ងារ​មួយ​ពិបាក​គួរសម។ ក្នុងតួនាទី​ជា​មេភូមិ លាវ ប៉ាង​យល់ដឹង​និង​ក្តាប់ជាប់​ស្ថានការណ៍​មួយចំនួន​របស់​ប្រទេស។

មាន​គ្រាមួយ​នោះ លាវ ប៉ាង​ត្រូវបញ្ជូន​ពលករ​ជាច្រើន​ទៅ ស៊ាន យ៉ាង ហើយ​ក្រោយពេល​ចប់​ភារកិច្ច​នាយ​ចេញ​ដើរ​លំហែរ​តាម​ផ្សា នាយ​ប្រទះឃើញ​ក្បួន​រាជរថ​ចេញ​ត្រួត​ស្ថានការណ៍​របស់ ឈិន ស៊ុយ​ហុ័​ង។ មនុស្សម្នា​ណែនណាន់តាន់តាប់​ប្រជ្រៀត​គ្នា​មើល​ក្បួន​រាជរថ លាវ ប៉ាង​ឈរ​មើល​និង​គេ​ដោយ​អារម្មណ៍​រំជួលចិត្ត​យ៉ាងខ្លាំង នាយ​ធ្លោយមាត់​និយាយឮ៖

            -ជាតិ​ជា​កូនប្រុស​ត្រូវតែមាន​គេ​ហែហម​ដូច្នេះ​ទើបត្រូវ!

គ្រប់គ្នា​ឈ​ក្បែរ​នាយ​ស្រឡាំងកាំង បើកភ្នែកធំៗហើយ​គិតថា អន្ទិត​នេះ​ឆ្គួ​ត ឬ ចង់​ស្លាប់​ហើយ​ទើប​បរិយាយ​ភាសា​បែប​ហ្នឹង​ចំពោះមុខ​មហាជន។

ពិតណាស់​សម្តី​របស់ លាវ ប៉ាង​គឺ​សម្តី​ល្ងីល្ងើ ពីព្រោះ​ឈិន ស៊ុយ​ហុ័​ង​ដែល​ចាស់​ជាង​នាយ​បី​ឆ្នាំ ដែលជា​អង្គ​ស្តេច​ដំបូង​គេ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ចិន បានគិត​គូរ​ថា​ផ្ទ​រ​រាជសម្បត្តិ​មកឱ្យ​កូនចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​ទ្រង់​ដល់​ទៅ​រាប់ម៉ឺន​តំណ ហើយ​ទង្វើ​របស់​ឈិន ស៊ី​ហុ័​ង​រមែង​ត្រូវបាន​បញ្ញាវន្ត​នឹងធឹង​កាលសម័យ​នោះ​សើចចំអក។

លាវ ប៉ាង ស៊ា​វ ហឺ និង ឆាវ សាំង​គឺ​នាក់​ស្ថិត​ក្នុងចំណោម​នោះ​ពួកគេ​តិះដៀល​នយោបាយ​ផ្តាច់​ផ្កា​របស់​ឈិន ស៊ី​ហុ័​ង ពិសេស​ការ​កេណ្ឌ​ពលករ កេណ្ឌ​អ្នកទោស​ទៅធ្វើ​ការដ្ឋាន​មួយ​ក៏​ធំ​និង​ដូចជា​គ្មាន​ថ្ងៃ​ចប់​របស់​ស្តេច។

នៅ​ឆ្នាំ២១០មុន​គ្រឹ​ស្ត​សករាជ លាវ ប៉ាង​ត្រូវបាន​ចាត់​ឱ្យ​បញ្ជូន​ពលករ​មួយក្រុម​ទៅ លី សាន ដើម្បី​ធ្វើការ​សាធារណៈ។ មួយពេល​ពួកគេ​ទៅដល់​ភាគ​ខាងលិច​ភូមិ ហ្វុ​ង និង​ដេក​ក្នុង​តំបន់​ដែល​សំបូរ​ដោយ​ត្រពាំង បឹង បួរ។ លាវ ប៉ាង​តប់ប្រមល់​អង្គុយ​ផឹកស្រា​តែឯង​ហើយ​សញ្ជឹង​ក្នុង​ចិត្ត “បើ​យើង​បញ្ជូន​ពលករ​អស់នេះ​ទៅដល់​កន្លែង ក៏​ប្រហែលជា​ពួកគេ​លួ​យ​រត់​ស្ទើរ​អស់​ដែរ។ តាមច្បាប់​បើ​អ​ត្មា​អញ​ទុកឱ្យ​ពលករ​រត់គេច​គឺ​ត្រូវ​ប្រហារជីវិត។ សព្វថ្ងៃ​អ្នកក្លាហាន​គ្រប់ទិសទី ងើបឡើង​តស៊ូ ទោះ​ប្រើ​ឈើច្រត់​និង​ដំបង​ជា​អាវុធ​ក្តី។ កាលពី​ឆ្នាំទៅ​នៅ​ស្រុក​ខាងកើត​មាន​ថ្ម​មួយ​ដុំ​ធ្លាក់​ពីលើ​មេឃ ដែល​លើ​នោះ​មាន​ចារិក​អក្សរ “ឈិន ស៊ី​ហុ័​ង​សោយ​ទីវ​ង្គ​រ ដែនដី​នឹងត្រូវ​បែង​ខ្ញែក” ទើប​ស្តេច​ត្រាសបង្គាប់​ឱ្យ​ប្រហា​ជីវិត​ប្រជារាស្ត្រ​រស់នៅ​ជុំវិញ​តំបន់​ថ្ម​ធ្លាក់។ មើលទៅ​ព្រហ្ម​លិខិត​បានបញ្ចប់​រាជការ​ឈិន​ហើយ​រួច​ឈិន ស៊ី​ហុ័​ង​បាន​បាត់បង់​នគរ​ចំណុះ​ទាំង៦ជាបណ្តើរៗ ក៏ដូចជា​បាត់បង់​ឆន្ទៈ​ខ្លាំងក្លា​ចង់​ត្រួតត្រា​និង​ធ្វើឱ្យ​ឯកភាព​ក្រោម​មេឃ។ ចុះ​ហេតុអ្វី​យើង​ឱន​សម្ងំ​នៅផ្ទះ​ធ្វើ​ត្រឹម​មេភូមិ​កំប៉ិកកំប៉ុក​បម្រើការ​ឱ្យ​អ​ណា​ចក្រ​ឈិន?”។

លុះ​ក្បួន​ស្បៃ​រាត្រី​ធ្លា​ក់មក លាវ ប៉ាង​ខ្លួនឯង​ស្រាយ​ខ្នោះ​ឱ្យ​ពួក​ពលករ​ហើយ​និយាយ​ទៅកាន់​ពួកគេ​ថា៖

            -បងប្អូន​ប្រញាប់​គេចខ្លួន​ទៅ! ពីនេះ​ទៅ​ខ្ញុំ​ក៏​គេចខ្លួន​ពួន​អាត្មា​លែង​ត្រឡប់​ចូល​ស្រុក​ដែរ​ហើយ!

ពួក​ពលករ និង ទណ្ឌិត​ជាប់​កំណែន​រំភើប​ចិត្តនឹង​អរគុណ​លាវ ប៉ាង​ជា​អនេក។ ក្នុងចំណោម​នោះ​មាន​យុវជន​រូបសម្បត្តិ​មាំទាំ ស្រស់​សង្ហា​ជាង ១០ នាក់​យល់ព្រម​តាម​ហែហម​លាវ ប៉ាង​ដើម្បី​តស៊ូ​បង្កើត​ការងារ​ធំដុំ។ លាវ ប៉ាង​រីករាយ​ផឹកស្រា​និង​ពួកគេ​ហើយ​នាំគ្នា​ឆ្លងកាត់​វាលភក់​គេចខ្លួន​សំដៅទៅ​តំបន់​ម៉ាន សាន ស្រុក​ថា​ង សាន ដើម្បី​ពួន​ស្ងំ​ចាំ​ឱកាស​មាស​នឹង​អាល​លៃលក​ការងារ​ធំ។

 


រូបលាវ ប៉ាងពេលឡើងគ្រងរាជធ្វើជាស្តេច

សូមរង់ចាំអានវគ្គ ៣: ជ្រកកោន និង ស៊ាន លាង

 

មហា​ព្រះ​រាជា​ទាំង ១០​អង្គ​ ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ចិន (វគ្គទី៧)

វាចាអ្នកប្រែសម្រួល
​​
​​ជាការពិតណាស់ចិនជាប្រទេសដ៏ធំ និង ចំណាស់មួយក្នុងលោក។ ខឿនអារ្យធម៌ និង ប្រវត្តិសាស្ត្រចិនបានកើតឡើង​មុន​ប្រទេស​ជាច្រើន។
 
ដោយសង្កេតឃើញថា " បណ្តាព្រះរាជាទាំង ១០​អង្គ នៃប្រវត្តិសាស្ត្រចិន"  ដែលនឹងត្រូវខ្ញុំបាទ លើកមក​បង្ហាញ​ជូន​ម្តង​មួយ​ៗ​ ជា​​បន្ត​​បន្ទាប់​នេះមានលក្ខណៈល្អ ដែលគួររៀនតាម និងមានលក្ខណៈអាក្រក់ ដែលពុំគួរ​រៀន​តាមតែត្រូវដឹង ដើម្បី​ជៀស​វាង​។​ ដោយ​​​ឃើញ​ថា​​​ លើទីផ្សារសៀវភៅអានសព្វថ្ងៃនេះពុំសូវសំបូរសៀវភៅ​ប្រភេទនេះ។​ ដោយចង់ធ្វើ​សកម្មភាពមួយ ដើម្បី​ថ្លែង​អំណរ​ដល់​ប្រិយ​មិត្ត​របស់​ ទស្សនាវដ្តី​ខ្មែរសម័យថ្មី។ ខ្ញុំបាទ​ក៏បានឆ្លៀតយកបណ្តាពេលវេលា ដែលទំនេរដើម្បីប្រែសម្រួល និង​ចង​​ក្រង​កម្រង​រឿង​នេះ​ឡើង​។ កម្រង រឿងនេះនឹងត្រូវចែកជាច្រើនភាគ ទស្សនាវដ្តីខ្មែរ​សម័យថ្មី ចាប់ផ្សាយជូនពីលេខ ៥៣១ តទៅ​។  ស្របពេល នឹងគា្ននេះ ខ្ញុំបាទ​សូមឧទ្ទិសសេចក្តីប្រែសម្រួល​រៀបរៀង កម្រង​រឿងនេះជូនដល់​ ឧបាសក ប៉ែន សាន និង ឧបាសិកា កៅ គីមលី ជាឪពុក​ និង​ម្តាយ​បង្កើត និងវិញ្ញាណក្ខន្ធ ឧបាសក​ ឡៅ ចេងងន់ ឧបាសិកា ជឺ បាក់ឡាង ជា​ឪពុក​ក្មេក ម្តាយ​ក្មេក និងបងប្អូនគ្រប់រូបទាំងសងខាង ព្រមទាំងលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ​ទាំងអស់ និងបងប្អូន ជាបុគ្គលិក កម្មករ​ល្អៗ​គ្រប់​រូប មិត្ត​ភក្តិ​ផង​ទាំងឡាយ ព្រមជាមួយអស់លោ​ក លោកស្រី ជាអតិថិជន ជាមិត្ត​អ្នកអាន​​ផងដែរ ត្បិត​មាន​ការបង្កើត ចិញ្ចឹម​បី​បាច់​​ថែ​រក្សា​ ប្រៀន​ប្រដៅ បង្ហាត់បង្រៀន ឧបត្ថម្ភគាំទ្រ​របស់​លោកអ្នក​​ទាំងអស់ ទើបខ្ញុំបាទ និង​ភរិយា​មាន​អ្វីៗ​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។​ ជាមួយគ្នា​នេះ​ក៏សូម​ឧទ្ទិស ជូនដល់ដួង វិញ្ញាណក្ខន្ធ ​បណ្តា​បុព្វ​បុរស​ខ្មែរ​​ដែលបានពលីជីវិត ដើម្បី​ថែរក្សា​​ការពារ​ផ្ទៃ​ដី​ទំហំ  ១៨១ ០៣៥ គីឡូ​ម៉ែត្រការ៉េ របស់ខ្មែរ ពិសេស​បងៗ​ដែល​ទើបនឹងពលី ថ្មីៗក្នុងការ​បង្ក្រាប​ការឈ្លានពាន​របស់ពួកសៀម​អន្យតិរ្ថិយ​​​ ជា​អ្នក​ដែល​​​បញ្ជា ពួកផ្សំគំនិត និងពួក​ដែល​បាន​ឈ្លានពាន​ផ្ទាល់​មក​ខ្មែរ​នា​តំបន់​ព្រំដែន​ខ្មែរ-សៀម។
 
ចុងក្រោយ គឺខ្ញុំបាទសូមអស់លោកអ្នក ដែលមានចំណេះវិជ្ជាជ្រៅជ្រះនិងប្រិយមិត្តរបស់ទស្សនាដ្តីខ្មែរសម័យថ្មី​ ទាំងអស់ មេត្តា​អភ័យ​ទោស​ដល់​ខ្ញុំបាទ ចំពោះរាល់​កំហុសឆ្គងដោយអចេតនា។​ សូមផ្តល់ការរិះគន់ស្ថាបនា​មក​ខ្ញុំបាទ​ តាមរយៈអាសយដ្ឋាន លេខ​ទូរស័ព្ទ Email​ ឬ Fax ដូចមានស្រាប់ក្នុងទស្សនាវដ្តី​ខែ្មរស​ម័យថ្មី។ ខ្ញុំបាទ​រីករាយនឹង​ទទួល​យករាល់ ការកែលំអនោះ នឹង​កែ​ប្រែ ដើម្បី​ស្នាដៃ​ក្រោយ​ៗ​បន្ត​ទៀត​របស់​ខ្ញុំ​បាទកាន់តែល្អនិង​​បម្រើអ្នកអាន​ បាន​គ្រប់​ជ្រុងជ្រោយផង។
 
ភ្នំពេញ, រាត្រីថ្ងៃទី ២៥ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០១១
ប៉ែន ផល្លា
ចាងហ្វាងទស្សនាវដ្តីខ្មែរសម័យថ្មី
 
================================
 
១. ឈិន ស៊ុយហុ័ង ស្តេចអង្គដំបូង ដែលទន្ទ្រានយកនគរទាំង៦ ធ្វើឱ្យ​ឯក​ភាព​ភូមិ​ភាគ​កណ្តាល (ចុង យាន)
 

គំនុំ​រាប់ពាន់

ឈិន ស៊ុយ​ហុ័​ង ឃ្មាតឃ្មី ប្រាថ្នា​បាន​ថ្នាំ​អមត: ប៉ុន្តែ​មិនបាន ទីបំផុត ព្រះរាជា​ទ្រង់​បិទ​ភ្នែក ប្រលែង​ដៃ​ដូចអ្នកផង​ទាំងពួង​ដែរ។ ការដែល​ ឈិន ស៊ុយ​ហុ័ង ចាក​ចេញទៅ​យ៉ាង​ទាន់ហន់ ធ្វើឱ្យ លី​ស៊ឺ ជា​មហាឧបរាជ ស្លុតរន្ធត់ ចិត្ត​យ៉ាងខ្លាំង។ លី​ស៊ឺ ​ប្រញាប់​ប្រញាល​ពិគ្រោះ​នឹង​ចាវ​កាវ៖

- កិច្ចការ​បន្ត​មក​យើង​ត្រូវ​ធ្វើយ៉ាងណា?

- គួរ​ទេ យើង​ត្រូវ​ប្រញាប់​រៀបចំ​បុណ្យសព​ភ្លាម?

ចាវ​កាវ​តប៖

- សា​ខៀវ ឃ្លាតឆ្ងាយ​ពី​ស៊ាន​យ៉ាង រាប់ពាន់​យោ​ជន៍ មិនអាច​ទៅដល់​ក្នុង​រយះពេល​ពី​បី​ថ្ងៃ​ទេ។ ប្រសិន​ដំណឹង​អាក្រក់​ពី​ព្រះអង្គ​សោយ​ទិវង្គត លេចឮ​ទៅ​ក្រៅ​នោះ​បណ្តាល​រាជ​បុត្រ ឬ សមាសភាព​នានា ក្នុង​នរគរ បង្កចលាចល​អាចធ្វើឱ្យ​ខូចការ​ធំ។ ដូច្នោះ សូវ​យើង​រក្សា​អា​ថ៍កំ​បាំង មិន​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​សព្វ ហើយ​រក​វិធី​ដ​ម្ក​ល់ សព​ចូល​ក្តា​មឈូស ហើយ​បន្តដំណើរ​ទៅដល់​រាជ​ធា​នី សឹម​គិត​ទៀត៕

លី​ស៊ឺ ​និយាយ៖

- លោក​និយាយ​នេះ​សម​ហេតុផល អញ្ចឹង​ធ្វើតាម​នោះ​ទៅ។ និយាយ​ចប់​លី​ស៊ឺ​ចេញទៅ​ភ្លាម។ ចាវ​កាវ​ ចាំ ​លី​ស៊ឺ ​ចេញផុត ក៏​គិតពី​ល្បិចកល​ផ្ទាល់​របស់​ខ្លួនឯង​ភ្លាម។ គាត់​នេះ​ជ្រួញ​ចិញ្ចឹម​បន្តិច​ក៏​គិត​ចេញ​ល្បិច​មួយ​យ៉ាង​ល្អ។ នាយ​កាន់​បណ្តាំ​របស់​ស្តេច​ទៅរក​ស៊ូ​ស៊ី ហុច​ឱ្យ​ស៊ូ​ស៊ី​អាន។ អាន​ភ្លាម​ស៊ូ​ស៊ី សែន​រន្ធត់ចិត្ត មុខ​គ្មាន​ឈាម​មួយ​តំណក់ ទន់​ជើង​ស្រ៊ុប​ដួល​លើដី​ភ្លាម មួយសន្ទុះ​យូរ​មក​នៅតែ​មិនអាច​ងើប​រួច លុះ​តាំងស្មារតី​មកវិញ ស៊ូ​ស៊ី​ដើរ​ដោយ​ជ​ង្គ​ន់​ទាំង​ត្រដាប់ត្រដួស មក​សំពះ​មុខ​ចាវ​កាវ​ហើយ​និយាយ​និយាយ៖

-ជម្រាប! ប្រសាសន៍ លោកគ្រូ សូម​លោកគ្រូ​មេត្តា​សង្គ្រោះ​ជីវិត​កូនសិស្ស​ផង។ ទៅ​ថ្ងៃក្រោយ​សូម្បីតែ​ធ្វើ​គោ​ធ្វើ​សេះ​ក៏​សិស្ស​មិន​រុញ​រា​ឡើយ។

ចាវ​កាវ​ធ្វើ​ហី យក​ម្រាមដៃ​ចង្អុល រា​ជប​ណាំ្ត​ហើយ​និយាយ​យ៉ាង​ស្រួល៖

បើ​ដូរ​ឈ្មោះ​របស់​ទ្រង់ ទៅនឹង​ឈ្មោះ​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ ហ៊្វូស៊ូ ​នៅក្នុង​បណ្តាំ​នោះ​គ្រប់យ៉ាង​ទៅជា​ល្អ​ហើយ៕

ស៊ូ​ស៊ី នៅតែ​មិន​ទាន់ស្វាង រហូតទល់​បានឃើញ​ចាវ​កាវ កែ​រាជ​បណ្តាំ​រួចរាល់ ទើប​គេ​ប្រែ​ទឹកមុខ​ធម្មតា​វិញ។ ដោយសារ​វាជ​បណ្តាំ​ក្រោយ​ពេល​កែប្រែ មានន័យថា​យើង​ហៀប​សោយ​ទីវ​ង្គ​ត តែងតាំង​ស៊ូ​ស៊ី ជា​រាជទាយាទ ប្រទាន​សេចក្តីស្លាប់ ឱ្យ​ ហ៊្វូ​ស៊ូ ប្រើ​ច្បាប់ ទ័ព​សម្លាប់ ម៉ុង​ទៀន។ ប​ញ្ចូ​ន​សព​ទាំងពីរ ទៅ​ស៊ាន​យ៉ាង ធ្វើ​ពិធីបុណ្យ​ជាមួយ​យើង ស៊ូ​ស៊ី​ សប្បាយចិត្ត​រក​អ្វី​ផ្ទឹម ពុំបាន។ ចាវ​កាវ ​ចាកចេញ​ពន្លា​របស់​ស៊ូ​ស៊ី ដើរ​សំដៅទៅរ​ក លី​ស៊ឺ ដោយ​នាំ​ទៅនូវ​ទាហានមាឌធំ​មាំ​ពីររូប។ ចាវ​កាវ​ត្រៀម​មុន​ថាបើ​ លី​ស៊ឺ មិន​ស្តាប់ នាយ​សម្លាប់ចោល​តែម្តង។

ដំបូង លី​ស៊ឺ ​មិន​ព្រម​ទេ ចាវ​កាវ​ដៀង​ភ្នែក​ឱ្យ​សញ្ញា​ទៅ​ទាហាន​ទាំងពីរ។ ជន​ពី​រាន​ក់ នេះ​យល់ចិត្ត​ម្ចាស់​ដក​ដាវ​សរ​សាច់ ភ្ជង់​ពីមុខ ភ្ជង់​ពីក្រោយ លី​សឺ​បញ្ចេញ​សម្លេង​យ៉ាង​ស្រងូតស្រងាត់​ថា ណាស់​ហើយបានៗ ខ្ញុំ​ស្តាប់​តាម​លោក។ ចាវ​កាវ​បញ្ជា​ឱ្យ​ទាហាន​ដកថយ រួច​សរសេរ​វា​ជប​ណាំ្ត​ក្លែងក្លាយ​នៅ​ចំពោះមុខ លី​ស៊ឺតែម្តង។ រាជ​បណ្តាំ​សរសេរថា ”ព្រះរាជា​ទ្រង់​បង្គា​ប់ ហ៊្វូ​ស៊ូ គឺ កូន​អកតញ្ញូ ពេលនេះ​ប្រទាន​ឱ្យ​ដាវ​មួយ​ដើម​ដើម្បី ធ្វើអត្តឃាត។ មេទ័ព ម៉ុង​ទៀន ហ៊្វូស៊ូ ជា​បក្សពួក​តែមួយ ក៏ប្រទាន​ឱ្យ​សេចក្តីស្លាប់“ សរសេររួច​ ចាវ​កាវ ប្រើ​មេក្រុម​ម្នាក់​នាំយក​រាជ​សារ​នេះ​នឹង ដាវ​មួយ​ដើម​ទៅឱ្យ ​ហ៊្វូ​ស៊ូ​ នៅឯ​ព្រំដែន។

វេលា​នេះ​ចុងរដូវ​វស្សា​ឈានចូល​រដូវវស្សា ឈានចូល​រដូវក្តៅ ពន្លឺ ចែងចាំង​សំដៅ​រាជរថ​លើ​គ្រប់​កំណត់​ផ្លូវ ជាហេតុ​នេះហើយ​ធ្វើឱ្យ​សាកសព​ស្តេច​ហើម​ស្អុយ​ជះក្លិន​ពិបាក​ទ្រាំ។ ចាវ​កាវ​បញ្ជា​ឱ្យ​គ្រប់​រទេះ​នៃ​ក្បួន​រាជដំណើរ​ ត្រូវ​ដាក់​ត្រី​មួយ​កន្ត្រក​ធំ រៀងៗខ្លួន នាម៉ឺន​គ្រប់មុខ​មន្ត្រី​ង្ង​ល់ តែ​មិន​ហ៊ាន​សួរ ​ក្លិនត្រី​ស្អុយ​សាយភាយ ឯ​ដំណឹង​ពី​ការ​សោយ​ទិវង្គត របស់​ព្រះអង្គ​ត្រូវបាន​លាក់​ជិតឈឹង។ ក្បួន​រាជដំណើរ​ចរ​ទៅមុខ​រហូត​មិន​គិត​យប់​ថ្ងៃ ឆ្លង​ទៅដល់​ស៊ាន​យ៉ាង។ ស៊ូ​ស៊ី ប្រកាស​ពី​មរណភាព របស់​ឈិន​ ស៊ុយ​ហុ័​ង ហើយ​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​បុណ្យសព ភ្លាមៗ នៅ​ថ្ងៃ​នឹង​ចាវ​កាវ ប្រកាសថា​ស៊ូ​ស៊ី ជា​អ្នក​ស្នង​តំណែង ឈិន​ស៊ុយ​ហុ័​ង។ ស៊ូ​ស៊ី តំឡើង​ថ្នាក់ ​ចាវ​កាវ ជា​មហាមន្ត្រី​លំដាប់​ទី១ គ្រប់គ្រង​ការងារ​តូចធំ​ក្នុង​រាជវាំង។ ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ ក្រោយមក​អ្នក​នាំ​សារបាន​នាំ​ដំណឹង​ពី​ការធ្វើអត្តឃាត​ពី​ព្រះអង្គម្ចាស​ ហ៊្វូ​ស៊ូ​មក​រាជវាំង​វិញ។ ដោយមាន​ការសង្ស័យ​អំពី​រាជសា ម៉ុង​ទៀន សរសេរ​ចុតហ្មាយ​មួយ​ផ្ងើ ​ស៊ូ​ស៊ី​ ចាវ​កាវ​ប្រើល្បិច​អាក្រក់​សម្លាប់​បងប្អូន​ត្រកូល​ម៉ុង ទាំងពីរ​នាក់​ម្តង។ ចាវ​កាវ​នៅតែ​ខ្លា​ច លី​ស៊ឺ ​និង​មេក្រុម​ដែល​នាំ​រាជសារ​ដែល​ទម្លាយ​ពី​អា​ថ៌ក​បាំង នៃ​ការកែប្រែ​រាជ​បណ្តាំ​គេ​ក៏​ចោទ​អ្នក​ទាំងពីរ​ថា​ក្បត់ ហើយ​ចាប់​ឃុំ​រួច​សម្លាប់​មេក្រុម​មុន និង លី​ស៊ឺ​ក្រោយ ហើយ​បន្ត​សម្លាប់ ៩ត្រកូល​លី​ស៊ឺ​ទៀត។

ក្រដាស​ឯណា​ទៅ​ខ្ចប់ ភ្លើង​បាន ស៊ូ​ស៊ី និង​ចាវ​កាវ ​គិតថា​សម្លាប់​បាន​ហ៊្វូ​ស៊ូ និង​បង​ប្រុស​ត្រកូល​ម៉ុង រួច​ពួកគេ​នឹង​ហូប​ឆ្ងាញ់​ដេក​ស្រួល មិន​នឹកស្មានថា ហេតុ​ សា​ខៀវ លេចឡើងស្ទុងៗ​ជា​បណ្តើរ។ ពួក​ព្រះអង្គម្ចាស់ និង​ព្រះ​នាងផ្សេងៗ ចាប់ផ្តើម​សង្ស័យ​ហើយ​ពាក្យ​ច​ចាម​អ​រ៉ា​ម បាន​លេចឮ​ដល់​ស៊ូ​ស៊ី​ប្រញាប់ប្រញាល់​ហៅ​ចាវ​កាវ​ មក​ដើម្បី​រៀបចំ​ទប់ទល់។ លុះ​ស្អែក​ឡើង ស៊ូ​ស៊ី​ដាក់​បញ្ជា​ចាប់​ទាំងអស់ ​ព្រះ​នាង​និង​ព្រះអង្គ​ដាក់​គុក​ធំ ហើយ​ឱ្យ​ចាវ​កាវ​ប្រើ​ទណ្ឌកម្ម​ឃោរ​ឃៅ ហើយ​ចោទ​អ្នក​ទាំងអស់នេះ​រៀបចំ​គម្រោង​ក្បត់។

ចាវ​កាវ ​ឆ្លៀត​យក​អាកាស នេះ​សងសឹក​គំនុំ​របស់ខ្លួន ដោយ​ចាប់ចង​កាប់សម្លាប់​មិន​រើសមុខ។ បណ្តាល​ព្រះ​នាង និង ព្រះអង្គម្ចាស់​ជា​ពួជ​ពង្ស រាជវង្ស ស្លឹក​មាស​ទង​គុជ ដែល​រស់​នៅតែ​ក្នុង​ភាពសុខសាន្ត តាំងពី​តូចក្រូចឆ្មា​មក ធ្វើ​ម្តេច​បាន​ទ្រាំទ្ររ​បាន​នូវ​ទណ្ឌកម្ម​របស់​ចាវ​កាវ ទើប​គ្រប់គ្នា​ត្រូវ​ដាក់ទោស​ស្លាប់​ទាំងអស់។ លើសពីនេះ​ទៀត ​ចាវ​កាវ ​បាន​ចាប់​សាច់សាលោហិត​រាជវង្ស​ទាំងអស់ ចាស់​ក្តី ​ក្មេង​ក្តី រួម​នឹង​ពួក​មន្ត្រី​មានគុណ​បំណាច់​ពីរ​បី​ជំនាន់​យកទៅ​សម្លាប់​ទាំងអស់។ រិត​តែ​ឃោរ​ឃៅ​ទៅទៀត ស៊ូ​ស៊ី​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​ចាប់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ទាំង ១២ទៅ​សម្លាប់​នៅ​កណ្តាល​ផ្សារ​ក្រុង​ស៊ាន​យ៉ាង ហើយ​ប​ញ្ចូ​ន​ព្រះ​នាង ១០រូប​ទៅ​សម្លាប់​នៅ​ស្រុក​ធួក។

ក្រោយពេល​ចាវ​កាវ​ប្រើល្បិច​ខួច សម្លាប់​មហាឧបរាជ​លី​ស៊ឺ​ នាយ​លើក​កាន់តំណែង​នេះ​ជំនួស។ ពី​ឋានៈ​ជាម​ន្ត្រី​ថ្នាក់​កណា្ត​ល ​នាយ​បាន​កាន់​ឋានៈ​កំពូល​ក្នុង​រាជការ។ ឈិន យី​ស៊ី ស៊ូ​ស៊ី ដឹង​តែ​សោយសុខ​ក្តីសប្បាយ​នឹង​ពួក​មេនំ​មេ​នាង បណ្តោយឱ្យ​ចាវ​កាវ ​ធ្វើអ្វីៗតាមតែ​ចិត្ត អំណាច​ដៃ​ព្រះរាជា​នគរ​ឈិន​នេះ​ ស្ថិតក្នុង​កំ​ដាប់​ដៃ​ចាវ​កាវ ចាវ​កាវ​ក្នុង​ចង្អុល​លា​ ថា​ជា​សេះ​ចង្អុល ជ្រូក​ក្លាយជា​ដំរី ប្រែ​ខ្មៅ​ ជា ស។ ដឹកនាំ​ប្រទេស​តាមរបៀប​ឃោរ​ឃៅ​គ្មាន​អំពើ​បាប​ណាមួយ​ដែល​ ចាវ​កាវ​មិន​ហាន​ធ្វើ​នោះ​ទេ។ ចាវ​កាវ​មានអំណាច​ធំ​ជាង ព្រះរាជា​ដំបូង​នៃ​រាជវង្ស​មួយ​ទៅទៀត។ ប៉ុន្តែ​ពេលវេលា​សុខដុមរមនា របស់​នាយ​មិន​អូសបន្លាយ​វែង​នោះទេ។

មិនយូរប៉ុន្មាន​ លាវ​ប៉ាង ស៊ាន​អ៊ី ចែកជា​ពីរ​ រណ​សិរ្ស​ វាយ​សម្រុកចូល​ក្រុង​ស៊ាន​យ៉ាង។ ពិសេស​គឺ​រណ​សិរ្ស​របស់​ លាវ​ប៉ាង ក្រោយពេល​កាន់កាប់​បាន ​ណាន​យ៉ាង​កំ​វៀង ច្រាត អ៊ូ​គ័​រ ហើយ​ឱ្យ​ទូត​នាំសារ​ចូល​ស៊ាន​យ៉ាង បង្ខំ ឱ្យ​ចាវ​កាវ​ចុះចាញ់។ ចាវ​កាវ គិត​ចុះ​គិត​ឡើង យល់ថា​សម្លាប់​ ស៊ូ ស៊ី ដើម្បី​លុបលាង​ទោស នឹង​មហាជន។ គេ​ចង់​ប្រើ​ ស៊ូ​ស៊ី​ស្លាប់​ជំនួស​ខ្លួន។ ដូច្នោះ ចាវ​កាវ ​ហៅ​ប្អួ​ន​បង្កើត ​ហៅ​ចាវ​ឈឹង​ និង​កូនប្រសា​ឈ្មោះ​ យឹម ឡក់ មក​ពិគ្រោះ​កិច្ចការ​នេះ។ អ្នក​ទាំងបី​ឯកភាពគ្នា​ជា​ឯក​ច្ជ័​ន ហើយ​ជាប់​ផ្តើមធ្វើ​សកម្មភាព​ភា្ល​មៗ។ ខណ:នេះ​ស៊ូ​ស៊ី រស់នៅក្នុង​ដំណាក់​វង់​យី។ ចាវ​ឈឹង បាន​ត្រលប់​មកកាន់​វង់​យី​មុន ឯ​ យី​ម​ឡក់ ​ទៅ​ប្រមូល​បរិវារ ចំណាន​រាប់ពាន់នាក់ អូស​គ្នា​ទៅ​ឡោមព័ទ្ធ​ដំណាក់​វង់​យី​ក្នុងថ្ងៃនេះ​តែម្តង យី​ម​ឡក់ វាយ ពី​ក្រៅចូល ​ឯ​ចាវ​ឈឹង វាយ​ពី​ក្នុង​ចេញ។ លទ្ធផល​គឺ​ឆ្មាំ ការពារ រាជវាំង ទាំង​ប៉ុន្មាន ត្រូវស្លាប់​ទាំងអស់។ ឈិន យី​ស៊ី ស៊ូ​ស៊ី ទ្រង់​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ​រត់​ចេញពី​ក្រលាបន្ទំ ទៅ​សាល​ធំ​តែង​ឈរ​មិនទាន់​នឹង​ផង យី​ម​ឡក់​នាំ​បរិវារ​មកដល់​ល្មម ​ស៊ូស៊ី ភ័យញ័រសំពះអង្វរ សុំ​ទុក​ជីវិត តែ​យី​ម​ឡក់​ឯណា​ទៅ​ព្រម។ ទាល់​តំរិះ ស៊ូ​ស៊ី​ ដក​ដាវ​នឹង​ចង្កេះ​ធ្វើអត្តឃាត​ខ្លួនឯង។

ចាវ​កាវ​សម្លាប់​ឈិន យី​ស៊ី ស៊ូ​ស៊ី ក៏​ប្រមូល​អស់​មន្ត្រីក្រោមឱវាទ​តែងតាំង ព្រះអង្គ​អ៊ី​ន ឡើង​ធ្វើ​ព្រះ​សេ្ត​ច​ថ្មី តែ​បង្ខំ​ឱ្យ ព្រះអង្គ​នេះ​ហូប​អាហារ​ បួស​ជំ​រះ​កាយ ចូល​សមាជិក សុំ​ខរ​ម​ទោស នៅ​វិហារ​បុ​ព្ធ​ការី​ជនមុនៗ ប្រាំ​ថ្ងៃ​ទើប​អាច​ឡើងគ្រងរាជ្យសម្បត្តិ​បាន។

ព្រះអង្គម្ចាស់​អ៊ី​ន ជា​បុគ្គល មាន​វិចា​ណ​ញ្ញាណ ទ្រង់​ឆ្វេង​យល់ថា​ ល្កឹកណា​បានសម្លាប់​ចាវ​កាវ ​ទើប​មហា​ឈិន​ មានសង្ឃឹមថា​នឹង​រស់រាន​បាន។ ទ្រង់​នឹក​ដល់​បុត្រ​ពីររូប​ របស់ខ្លួន​រូប​រាង​ប្រកបដោយ​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ​ និង​ប្រកបដោយ​កម្លាំង​ពូកែ​រឹងមាំ​ពិតជា​អាចជួយ​ទ្រង់​ក្នុង​ការងារ​នេះ​បាន ហើយ​ស្ថានភាព​ឪពុក​កូន​ទ្រង់ ត្រូវ​រួមគ្នា​រែក​ពន្ធ​ការងារ​ធ្ងន់​ស្រាល​ទាំង​អម្បាលម៉ាន។ សារភាព​ការ​ទាន់ហន់​ដូច​ច្នេះ​ទ្រង់​ហៅ បុត្រ​ទាំងពីរ​មក​ពិគ្រោះ

- ចាវ​កាវ! ហ៊ាន​សម្លាប់​ឈិន យី​ស៊ី ដូច្នេះ​ត្រឹម​ពុក​ក៏​មិនជា​ថ្វី​ចំពោះ​គេ​ដែល។ វា​ចង់​ដណ្តើម​រាជ​តែ​រៀបចំ​មិនទាន់​ហើយ វា​ចង់យក​យើង​ធ្វើជា​ទីង​ម៉ូង ហើយ​ក្រោយមក​សម្លាប់​យើង ដើម្បី​ដណ្តើម​រាជ្យ បើ​យើង​មិន​សម្លាប់​វា វា​សម្លាប់​យើង។ កូនៗ ត្រូវ​ជួយ​យើង​ដើម្បី​សម្រេចការ​ធំ​មួយ​នេះ។

បុត្រ​ទាំងពីរ​បស់​ព្រះអង្គ​អ៊ីន ស្តាប់​រួច​ចង​ចិញ្ចើម​ភ្នែក​មូល​ក្រឡង់​ស្ទើរ​លាន​ចេញ​ក្រៅ​ព្រោះ​ខឹង​នឹង​ជន​អ​ន្យ​តិ​រិ្ថ​យ​ ចា​វកា​វ។ ជំនិត​មួយរូប​របស់ ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ីន គឺ​ហាន​តាន ស្ម័គ្រ​ចូល​កម្លាំង។ ក្នុងថ្ងៃនេះ​ចាវ​កាវ​អញ្ជើញ​រាជបុត្រ តៅ​សែន​នៅ​វី​ហារ​បុព្វការី​ជន។ ព្រលឹម​ស្រាងៗ ឮ​ចាវ​កាវ​គ្រង​សម្លៀកបំពាក់​មន្ត្រី រីករាយ​នាំ​មន្ត្រី​បួន​ប្រាំ​រូប ដើរ​សំដៅទៅ​វិហារ​បុព្វបុរស ពេល​ចូលដល់​មិនឃើញ ព្រះ​ម្ចាស់អ៊ី​ន​សោះ ក៏​ដាក់​គូត​អង្គុយ​រង់ចាំ។ ពេលវេលា​សែនព្រេន ​មកដល់​នៅតែ​មិនទាន់​ឃើញ​ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ីន​ទៀត។ ចាវ​កាវ​រអ៊ូ ដល់​ថ្នើ​រ​នេះហើយ ឬមួយ​ស្តេច​ឈិន ធំ​ទៀត​នៅតែ​មិនឃើញ ស្រមោល​ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ីន​ដដែល ក៏​ប្រើ​បរិវារ​ឱ្យទៅ​យាង។ បរិវារ ទៅមក​ពីរលើក​ហើយ​នៅតែ​បាន​ចម្លើយ ថា​ព្រះអង្គម្ចាស់​អ៊ី​ន មិនទាន់​លុបមុខ​រួច​ លុះ​លើក​ទី​បី ព្រះអង្គម្ចាស់ អ៊ី​ន ឆ្លើយថា​ទ្រង់​ប្រឈួន ភ្លាមៗ មិន​អាចមក​បានទេ។ ចាវ​កាវ ប្រែ​ទឹកមុខ​ខ្មៅ​អែរ ទ្រង់​ក្តៅ​ដូច​ភ្លើង ដកដង្ហើម​ដង្ហក់​សឹង​មិន​ស្មើរ​គ្នា អស់​ពួក​មន្ត្រី អង្គុយ​ក្នុង​សាស​អត់​ដង្ហើម​ដើម្បី​តាម​ដា​នា​សារភាព​ការណ៍។ ក្នុង​វិ​ហារ បុព្វការី​ជន​ស្ងប់ស្ងាត់​ទាំងអស់​លើកលែងតែ​ដង្ហើម​ចាវ​កាវ។ ចាវ​កាវ​ស្ទុះ​ងើបឈរ​ឡើង​ភ្លែត​និយាយ៖

- យើង​នឹង​ទៅ​យាង​ទ្រង់​ដោយ​ខ្លួនឯង! និយាយ​ចប់​ចាវ​កាវ​ឡើង​ជិះរទេះ​សំដៅទៅ​ ដំណាក់ហូប​បួស។ ពេលទៅដល់​ចាវ​កាវ​ចុះតាំងៗ ពី​រទេះ​ដើរចូល តែម្នាក់ឯង​គ្មាន​នាក់​ហែរ​ហម ឃើញ​ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ី​ន ដេក​យ៉ាង​ស្រួល ក្នុង​ចិត្ត​ឆាយ​ក្តៅ​ក៏​ស្រែក គំហក៖

- ថ្នើ​រ​នេះ​ម៉ោង​ប៉ុន្មាន​ហើយ​ ម៉េច​នៅ​ដេ​ក ប្រញាប់​ទៅ​វិហា​របុ​ព្ធ​ការី​ជន ដើម្បី​សែន​ព្រេន ប្រារព្ធ​ពី​ធី!

ចាវ​កាវ​និយាយ​មិនទាន់​ចប់ បុត្រទាំងពីរ​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ អ៊ី​ន​កាប់​កណ្តាលដើមទ្រូង​ចាវ​កាវ។ ចាវ​កាវ មិនទានបាន​តប​តរ​ផង ឈាម​ក្រហមច្រាល​បាញ់​ចេញ​ជួល​ខ្ព​ក​ទៅលើ​កម្រាល។

ជនពាល​មួយរូប ដែល​មួយជីវិត​របស់គេ​ចេះតែ​ធ្វើបាប​នាក់​ដទៃ ទោះ​ដេក​យល់សប្តិ​ក៏​នាយ​នឹក​មិន​ឃើញថា​ ចុង​ច​ញ្ច​ប់​ឆាកជីវិត​របស់ខ្លួន​ត្រូវគេ​ទូទាត់​បញ្ជី​ដដែល។

អស់​ពួក​ពលទាហាន​អាមា​ត្យ មន្ត្រី​នៅក្បែរ នោះ​ទាំងអស់​ដង្ហែរ ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ី​ន ទៅ​ដំណាក់​ស្តេច​ឈិន។ នៅ​ទីនោះ​ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ីន ថ្លែង​អំពី​ទោស​របស់​ចាវ​កាវ ហើយ​ប្រកាសថា​ខ្លួន​បានសម្លាប់​គេ​ហើយ គ្រប់​អ្នក​ដែលមាន​មុខ​នៅ​ទីនោះ​ស្តាប់​រួច ពេញចិត្ត ពេញ​ថ្លើម គ្រប់ៗគ្នា។ ព្រះអង្គម្ចាស់​អ៊ី​ន​ក៏​ដាក់​បញ្ចា​ សម្លាប់​ប្រាំបួន​ពួជ​របស់​ចាវ​កាវ។

ក្រោយពេល​ឡើង​គ្រងរាជ្យ ព្រះអង្គម្ចាស​អ៊ី​ន​មាន​វ័យ​នៅ​ក្មេង​នឹង​ប្រាជ្ញា​វិញ្ញាណ ទ្រង់​រៀបចំ​ចាត់ចែង​រាជការ​ឱ្យ​រៀបរយ​រលូន​មកវិញ ប្រាថ្នា​អាយុកាល​នៃ​នគរ​ឈិន​ត​ទៅមុខទៀត។ ទ្រង់​បាន​កែន៥ម៉ឺន បញ្ចូនទៅ​សមរភូមិ​តុង​គ័​រ អ្វីដែល​ទ្រង់​ស្មាន គឺ​ទ័ពស្រួច​របស់​នគរ​ឈិន ត្រូវបាន​អាវ​បាវ ​វាយ​ឱ្យ​រាប​អស់​មុខ​ពេល​ទ្រង់​ឡើង​គ្រងរាជ្យ​ទៀត។

ក្រោយពេល​កាន់កាប់​បាន​ច្រក​អ៊ូ​គ័​រ រណ​សិរ្ស​របស់​អាវ​បាង សម្រុក​ដល់​ប៊រ​សាង គាក​នឹង​ក្រុង​ស៊ាន​យ៉ាង។ មើលឃើញ​ក្រុម​បះបោរ លើកទ័ព​មក​ដូច​ទឹកបាក់​ទំនប់​ខណ:ដែល​ទាហាន​ជរា​របួស​ក្បែរ​ទ្យ​ង់​រត់គេច​ជាវ​គ្គ បន្ទាប់​អង្គ​ម្ចាស់​អី​ន ងាយ​មុខ​ឡើង​មេ​យ ហើយ​និយាយ​ទាំងអស់​សង្ឃឹមថា៖

- ឱ​ព្រះ​អើយ! ទ្រង់​ឱ្យ​ព្រះអង្គម្ចាស់​អី​ន​យើង គ្រងរាជ្យ​ស្តេច​ឈិន ម្តេច​ទ្រង់​ប្រទាន​តែ៤ថ្ងៃ ខ្លី​យ៉ាងនេះ ទ្រង់​មហា​ឈិន ឯកភាព​បង្រួម​បង្រួម ប្រទេស​ទាំង៦ ម្តេច​ឱ្យ​ចាវ​កាវ ធ្វើជា​ដង្កូវ​ស៊ី​រូង​ផ្ទៃក្នុង? បើ​ពុំ​ដូច្នោះ​ទេ​រាជការ​មហា​ឈិន មិន​ប្រឈម​នឹង​ហានិភ័យ ដូច​ឥឡូវ​នេះឡើយ! ឱ​ព្រះ​អយ្យកោ​អើយ! មិនមែន​ចៅ​គ្មាន​សមត្ថភាព តែ​ពិតណាស់​នេះ​ជា​បំណង​របស់​ទេវតា ជា​ព្រហ្ម​លិខិត! ទឹកដី​របស់​មហា​ឈិន ថ្ងៃនេះ​រលាយ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​ព្រះអង្គម្ចាស់​អី​ន ឈ្ងោក​មុខ​យំ​ដូច​បាក់​មេឃ ទឹកភ្នែក​លាយ​លំដោយ​ឈាម។

ដោយ​ជ្រាបថា​ស្ថានការណ៍​មិនអាច​កែខៃ​បាន ទើប​ព្រះអង្គម្ចាស់ អី​ន​អ៊ូ ទ្រាំ​បណ្តោយ​តាម​ស្ថានការណ៍។ ទ្រង់​យក​ខ្សែពួរ​មួយ​ចង​នៅ​នឹង​ក ដែល​កាន់​ត្រា​គុជ​និង​ទង់​បញ្ជា​ទ័ព និង​ដាវ​តំណាងឱ្យ​អំណាច​ស្តេច នាំ​អស់​ពួក​មន្ត្រី​ទៅ​ចុះចូល​នឹង លាវ​ប៉ាង។

រាជការ​និង​កេរ្តិ៍ដំណែល​របស់​រាជកា​រ​ឈិន មកដល់​ត្រឹមនេះ​រលាយ​ខ្សុល​ដូច​អំបិល​ត្រូវ​ទឹក៕

សូមរង់ចាំអានបន្ត ស្តេចអង្គទី២ "លាវប៉ាង អង្គស្តេចដែលបំភ្លឺរាជវង្សហាន" ... សូមអរគុណ!

 

ថ្ងៃនេះ
ម្សិលមិញ
សរុប
1561
919
5327261